λάμψεις κι εκρήξεις στο γυμνό μου σώμα γεννούσαν νοήματα φτερωτούς κινδύνους δραπέτες ολοφώτεινοι στο πουθενά του όλου.
Μην τρομάζεις το σύμπαν γυρεύω κι εσύ μια πύλη, ένα άνοιγμα απ’ όπου η κίνησή μου περνάει τα μυστικά ηχεία ζητάει αόρατα πνευστά φυσάει γλιστράει πάνω σε χορδές στερεωμένες στο κενό ουράνιου θόλου όπου η κοσμική καρδιά κραδαίνει και ξυπνάει το μουσικό της Πήγασο των παιδικών μας χρόνων το ασημένιο άλογο που λάμπει στο σκοτάδι
κι ο καλπασμός του έγχορδος σε όργανο, σε τύμπανο που παίζει Μοναχό του
*
Οι λέξεις μου
Οι λέξεις μου εμένα με κοιτάνε πριν γεννηθούνε είναι μάτια Ένας μεγάλος οφθαλμός πλέει μες στο δωμάτιο που υπάρχω
Αιωρείται στο κενό εκεί που αναπνέω με κοιτάει ευθύβολα κυρίως όταν κλείνω τα μάτια κάτω από τα βλέφαρά μου αγρυπνάει
Εμένα οι λέξεις μου είναι βέλη που στόχευσαν το χάος κι άλλες πουλιά χαρούμενα πουλιά αθώα που έπιναν αντί νερό αγάπη οι λέξεις μου δεν έχουν ηλικία ούτε πατρίδα στο πουθενά του όλου γεννημένες αυτόχρονες αυτόχθονες οι λέξεις μου εμένα με δικάζουν
Δέσποινα Τομαζάνη, Εκποίηση, εκδ. Γαβριηλίδης
'Στο σπίτι μας μόνο βιβλία είχαμε μπόλικα, αλογάριαστα, από τοίχο σε τοίχο, στο διάδρομο, στην κουζίνα, στην είσοδο, στα περβάζια των παραθύρων και που δεν είχαμε. Χιλιάδες βιβλία σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Υπήρχε μια αίσθηση ότι οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, γεννιούνται και πεθαίνουν, τα βιβλία όμως είναι αθάνατα. Όταν ήμουν μικρός, έλπιζα να μεγαλώσω και να γίνω βιβλίο. Όχι συγγραφέας, αλλά βιβλίο: ανθρώπους μπορείς να σκοτώσεις σαν μυρμήγκια. Και συγγραφείς δεν είναι δύσκολο να σκοτώσεις. Τα βιβλία όμως, ακόμα και αν τα καταστρέφουν συστηματικά, πάντα υπάρχει πιθανότητα να σωθεί κάποιο αντίτυπο και να συνεχίσει να ζει πάνω στο ράφι, μια αιώνια σιωπηλή ζωή σε κάποιο ξεχασμένο ράφι σε κάποια μακρινή βιβλιοθήκη, στο Ρέικιαβικ, στο Βαγιαντολίδ ή στο Βανκούβερ.'
Άμος Οζ, Ιστορία Αγάπης και Σκότους, μτφρ. Ιακώβ Σιμπή, εκδ. Καστανιώτης
'Blues for Aida' [album: Japan Dream (1992)] - Steve Lacy & Mal Waldron
'Είναι γεγονός ότι η θάλασσα, η «Μητέρα των Ονείρων», είναι ένα από τα πλέον κοινά ονειρικά μοτίβα, ένα αρχέτυπο που αποτελεί πασίγνωστο σύμβολο του ασυνείδητου. Αλλά το βαθύτερο αίνιγμα δεν θα πρέπει να το αναζητήσετε στην παραπάνω απλή ψυχολογική ερμηνεία, η οποία, αν και κατά βάση σωστή, δεν θίγει παρά μονάχα μια ασήμαντη όψη του προβλήματος. Υπάρχουν πολύ βαθύτερες και ουσιαστικές πραγματικότητες από τις επιφανειακές ερμηνείες που δίνει η συμβατική ψυχολογία - κάτι που άλλωστε κατάλαβε και παραδέχτηκε και ο μεγάλος Ελβετός ψυχολόγος Καρλ Γιούνγκ. Το αίνιγμα βρίσκεται στα ίδια τα όνειρα - όχι στις ερμηνείες του περιεχομένου τους αλλά στην αληθινή πηγή και την προέλευσή τους. Και συχνά η πηγή αυτή δεν βρίσκεται στο ανθρώπινο ασυνείδητο - απλώς η πορεία των ονείρων ως τη συνείδηση περνά μέσα από αυτό. Για ορισμένα όνειρα, τουλάχιστον, το ασυνείδητο είναι ένας ενδιάμεσος συγκοινωνιακός κόμβος, όχι η αφετηρία.'
Γιώργος Μπαλάνος, Η Σκιά του Κθούλου, εκδ. Locus 7
'Αν και το χέρι του εξακολουθούσε ν’ αγγίζει την κοπέλα, το μυαλό του είχε παρασυρθεί σε φαντασιώδη ενδεχόμενα. Γιατί δύο πόθοι κυριαρχούσαν και αντιμάχονταν μέσα του: από τη μια μεριά υπήρχε η φλογερή επιθυμία να την κάνει δική του στον κόσμο των ανθρώπων, και από την άλλη να αποτολμήσει ένα ασυγκράτητο άλμα μαζί της, αδιαφορώντας για το καθετί, και να μοιραστούν έτσι οι δυο τους κάποια ανείπωτη έκσταση ευτυχίας πέρα από το γνωστό κόσμο όπου κυριαρχούσαν ο χρόνος και ο χώρος. Η δική της φύση κατείχε ήδη το κλειδί και γνώριζε τον κίνδυνο... Ολόκληρο το είναι του συγκλονιζόταν συθέμελα. Αυτοί οι δύο ασύμβατοι πόθοι ξέσκιζαν την ίδια του την καρδιά. Στη στιγμή συνειδητοποίησε τις επιλογές του - από τη μια μεριά υπήρχε η ανούσια ερημιά της ανθρώπινης προόδου με το γεμάτο μόχθους μέλλον της, και από την άλλη υπήρχε η χαρά και το μεγαλείο μιας χωρίς ψυχή ευτυχίας που μπορεί η λογική να την απέρριπτε αλλά η καρδιά την αποδεχόταν πρόθυμα ως μια έσχατη αλήθεια.'
Άλτζερνον Μπλάκγουντ, 'Το Στρατί', από την ανθολογία Μυστικοί Τόποι, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
Δεν είναι ποιος έζησε εδώ
μα εδώ ποιος πέθανε· και δεν είναι το πότε μα το πως· μα το πως·δεν είναι ο σπουδαίος διάσημος μα ο σπουδαίος που πέθανε άσημος· μα ο σπουδαίος δεν είναι η ιστορία των κρατών μα οι ζωές των ανθρώπων. Οι μύθοι είναι όνειρα, όχι ψέματα, και η αλήεθια αλλάζει καθώς αλλάζουν οι άνθρωποι, και σαν στεριώνει η αλήθεια οι άνθρωποι θα πεθάνουν πεθάνουνκαι το έντομο και η φωτιά και η πλημμύρα θα γίνουν θα γίνουναλήθεια.
*
Φθίνουσα ομορφιά
ένα τριαντάφυλλο κόκκινο φως του ήλιου· το παίρνω διαλυμένο σαν παζλ μες στο γκαράζ· τα πέταλα είναι λιπαρά σαν μπαγιάτικο μπέικον και πεσμένα σαν του κόσμου τις παρθένες με την πλάτη στο πάτωμα κοιτάζω ψηλά το παλιό ημερολόγιο που κρέμεται σ’ ένα καρφί και αγγιζω το ρυτιδωμένο μου πρόσωπο και χαμογελώ γιατί αυτό το μυστικό με ξεπερνάει.
Κώστας Αξελός, Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας, μτφρ, Κατερίνα Δασκαλάκη, εκδ. Νεφέλη
Burial I (2010) - Denis Forkas Kostromitin
φακός
φακόςόπως όταν για ώρα φακόςποζάρεις σε κάμερα που φακόςχωρίς φιλμ φακόςανακαλύπτεις ύστερα.
στάζει γαλάζιο τον υδράργυρο στις φλέβες ενώ τριγύρω η πόλη -σε ένα εκατομμύριο στόματα- υψώνει λεπτοδείχτη: σιω πή. ένα τρέμουλο κλεισμένο μες στον γύψο. το κορίτσι φορά αδέξια τον ορίζοντα, δεν ξέρει πως να στραφεί.
στο ύψος: θάλασσα καθαρές πινελιές σε ό,τι γυαλί έμεινε στην ακτή να περιμένει τα παλιά κύματα.
τόσο ξέρω μονάχα το υπόλοιπο έμεινε μέσα στη μηχανή.
*
πρώτο καφέ για την αυριανή γυμνότητα
ο όσιος Βενέδικτος Σπινόζα κρυμμένος στη γωνία του μαλωμένου ραντεβού με τα φεγγάρια ματογυάλια και το χαμόγελο του αγκίστρι στο πουλοβεράκι της
κατά την Ιστορία που φουρκισμένη πλάτη φεύγει απομακρύνεται
που δεκάξι χρονών ή αιώνων δεν ανέχεται στησίματα δεν έχει χρόνο αφήνοντας του πόντο πόντο κάθε βήμα κόκκινη κλωστή το νήμα της υπόσχεσης επίδωρο στη θέα από το κωλαράκι της.
Θοδωρής Ρακόπουλος, Φαγιούμ, εκδ. Μανδραγόρας
ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ
παράξενος οδοιπόρος με ανοσία στο σκοτάδι περπατάει τις νύχτες όταν ο κόσμος ηρεμεί και παύει να τον κυνηγάει εντός του ψυχορραγούν οι μέρες και το φως η μοίρα του μια σκοτεινή αλήθεια κήποι μυστικοί με πέτρινες γυναίκες και φίδια είναι τα καταφύγιά του την κτηνωδία των ανθρώπων την έχει πια προσπεράσει ο ήλιος είναι για κείνον μια ύπουλη ψευδαίσθηση όπως και ότι κάποτε τόλμησε να αγαπήσει
υπομονή λέει στον εαυτό του το φως αργά ή γρήγορα θα εκλείψει
*
ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΗ
έπειτα από την κατακρήμνισή της από τον ουρανό τίναξε τα αστέρια που είχαν γαντζωθεί στο κορμί της ανέπνευσε βαθιά τον αέρα που θάμπωνε τις ψευδαισθήσεις της και με ένα δεύτερο σώμα να κεντάει σαν πληγή την έκπτωτη ζωή της πήρε το δρόμο της επιστροφής
