Δεν είναι ποιος έζησε εδώ
μα εδώ ποιος πέθανε·
και δεν είναι το πότε
μα το πως·
δεν είναι
ο σπουδαίος διάσημος
μα ο σπουδαίος που πέθανε άσημος·
δεν είναι
η ιστορία
των κρατών
μα οι ζωές των ανθρώπων.
Οι μύθοι είναι όνειρα,
όχι ψέματα,
και η αλήεθια αλλάζει
καθώς αλλάζουν
οι άνθρωποι,
και σαν στεριώνει η αλήθεια
οι άνθρωποι θα
πεθάνουν
και
το έντομο
και η φωτιά και
η πλημμύρα
θα γίνουν
αλήθεια.
*
Φθίνουσα ομορφιά
ένα τριαντάφυλλο
κόκκινο φως του ήλιου·
το παίρνω διαλυμένο
σαν παζλ μες στο γκαράζ·
τα πέταλα είναι λιπαρά
σαν μπαγιάτικο μπέικον
και πεσμένα
σαν του κόσμου τις παρθένες
με την πλάτη στο πάτωμα
κοιτάζω ψηλά
το παλιό ημερολόγιο
που κρέμεται σ’ ένα καρφί
και αγγιζω
το ρυτιδωμένο μου πρόσωπο
και χαμογελώ
γιατί
αυτό το μυστικό
με ξεπερνάει.
Τσαρλς Μπουκόβσκι, Ποιήμαται, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός