Ένα τέχνασμα για να απαλύνουμε την αιμορραγία μας
στην πραγματικότητα
τα σπουδαία λόγια των σπουδαίων ανδρών
δεν είναι και τόσο σπουδαία.
τόσο τα έθνη όσο και οι σπουδαίες καλλονές
δεν αφήνουν πίσω τους παρά ένα απομεινάρι
υπόληψης αργά
για να ξοφλήσει.
ούτε οι σπουδαίοι πόλεμοι μοιάζουν τόσο σπουδαίοι,
ούτε τα σπουδαία ποιήματα
ούτε οι πρωτοκλασάτοι θρύλοι.
ακόμη και οι θλιβεροί θάνατοι
δεν είναι τώρα τόσο θλοβεροί,
και η αποτυχία δεν ήταν τίποτα άλλο
από ένα τέχνασμα
για να μας βοηθά να συνεχίζουμε,
και η φήμη και η αγάπη
ένα τέχνασμα για να απαλύνουμε την αιμορραγία μας.
και όπως η φωτιά γίνεται στάχτη και το σίδερο
γίνεται σκουριά, γινόμαστε
σοφοί
κι ύστερα
όχι και τόσο σοφοί.
και καθόμαστε σε καρέκλες
διαβάζοντας παλιούς χάρτες,
πολέμους, έρωτες, ζωές που ολοκληρώθηκαν,
κι ένα παιδί παίζει σαν πίθηκος μπροστά μας
κι εμείς τινάζουμε την πίπα μας και χασμουριόμαστε,
κλείνουμε τα μάτια και κοιμόμαστε.
οι ωραίες λέξεις
όπως οι όμορφες γυναίκες,
ζαρώνουν και ξεψυχάνε.
*
Αυτά τα πράγματα
αυτά τα πράγματα που τόσο καλά διαφυλάσσουμε
δεν έχουν καμία σχέση με μας,
και τα ανεχόμαστε
λόγω ανίας ή φόβου ή χρημάτων
ή λόφω έλλειψης ευφυΐας·
ο κύκλος μας και το καντήλι του φωτός μας
είναι περιορισμένα,
περιορισμένα τόσο που δεν γίνεται να το ανεχτούμε,
ορθωνόμαστε με κάποια Ιδέα
και χάνουμε το Κέντρο:
ένα κερί χωρίς φυτίλι,
και παρατηρούμε ονόματα που κάποτε σήμαιναν σοφία,
σαν πινακίδες σε ερειπωμένες πόλεις,
και μόνοι οι τάφοι είναι αληθινοί.
Τσαρλς Μπουκόβσκι, Στου Τελευταίου Ποτηριού το Σφυροκόπημα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός