'Πές μου ποῦ κατοικοῦν οἱ στοχασμοί, λησμονοιμένοι,
μέχρι τὴ μέρα ποὺ ἀπ’ τὰ βάθη τοὺς καλεῖς νὰ βγοῦν;
Πές μου ποῦ κατοικοῦνε οἱ χαρὲς ἀλλοτινῶν καιρῶν
καὶ ποῦ οἱ πανάρχαιοι ἔρωτες,
καὶ πότε θά ’ρθουνε ξανά,
Κι ἄραγε πότε τῆς λησμονιᾶς ἡ νύχτα θὰ περάσει,
γιὰ νὰ μπορέσω νὰ διαβῶ χρόνους καὶ τόπους μακρινούς,
Στὴ νύχτα αύτὴ τοῦ πόνου.
Ποῦ, πᾶς ὦ σκέψη;
Σὲ ποιά χώρα μακρινὴ πετᾶς καὶ φεύγεις;
Ἄν ῆταν νὰ γύρναγες ξανὰ ἐδῶ, στὴν τωρινὴ στιγμὴ τῆς
δυστυχίας,
θά ’φερνες ἄραγε δροσιά,
μέλι καὶ βάλσαμο καὶ παρηγόριες στὰ φτερά σου
Ἤ φαρμάκι ἀπὸ ἄγριες ἐρημιές, ἀπ’ τὴ ματιὰ τοῦ φθόνου;'
Ουίλιαμ Μπλέικ, από τα Οράματα των Θυγατέρων του Αλβίονα, μτφρ. Μίλτος Φραγκόπουλος, εκδ. Ηριδανός