Γυναίκα
Εγώ, στολισμένη το άπειρο
σε περίμενα πάντα
λάμψεις κι εκρήξεις
στο γυμνό μου σώμα
γεννούσαν νοήματα
φτερωτούς κινδύνους
δραπέτες ολοφώτεινοι
στο πουθενά του όλου.
Μην τρομάζεις
το σύμπαν γυρεύω
κι εσύ μια πύλη, ένα άνοιγμα
απ’ όπου η κίνησή μου περνάει
τα μυστικά ηχεία ζητάει
αόρατα πνευστά φυσάει
γλιστράει πάνω σε χορδές
στερεωμένες στο κενό
ουράνιου θόλου
όπου η κοσμική καρδιά κραδαίνει
και ξυπνάει
το μουσικό της Πήγασο
των παιδικών μας χρόνων
το ασημένιο άλογο
που λάμπει στο σκοτάδι
κι ο καλπασμός του έγχορδος
σε όργανο, σε τύμπανο που παίζει
Μοναχό του
*
Οι λέξεις μου
Οι λέξεις μου εμένα με κοιτάνε
πριν γεννηθούνε είναι μάτια
Ένας μεγάλος οφθαλμός πλέει
μες στο δωμάτιο που υπάρχω
Αιωρείται στο κενό εκεί που αναπνέω
με κοιτάει ευθύβολα κυρίως
όταν κλείνω τα μάτια
κάτω από τα βλέφαρά μου αγρυπνάει
Εμένα οι λέξεις μου είναι βέλη
που στόχευσαν το χάος
κι άλλες πουλιά χαρούμενα
πουλιά αθώα που έπιναν αντί νερό
αγάπη
οι λέξεις μου δεν έχουν ηλικία
ούτε πατρίδα
στο πουθενά του όλου γεννημένες
αυτόχρονες αυτόχθονες
οι λέξεις μου εμένα με δικάζουν
Δέσποινα Τομαζάνη, Εκποίηση, εκδ. Γαβριηλίδης