Πολλές φορές αρνούμαι το γινόμενο Μνήμη.
Προτιμώ τη διαρκή πράξη,
το Τότε του Τώρα
σε αναστάσιμο πολλαπλασιασμό.
Αλλιώς,
κλαίω πάνω του αόριστος
γιατί ουσιαστικά επαναπατρισμός δεν υπάρχει
και οι νεκροί είναι πουλιά.
Τη μέρα ανοίγει ο χρόνος
και ο νέος πόνος σφυρίζει
στην αειπάρθενη πραγματικότητα.
Δημήτρης. Ι. Κατσαγάνης, από τη συλλογή Διαμερίσεις, εκδ. Γαβριηλίδης