'Ο πόθος που είχε τεντώσει το νεύρο έσπασε, και κάθε νεύρο έμοιαζε να σπάζει χωριστά, ολοένα, ανοίγοντας σχισμές, και οξύ έτρεχε αντί για αίμα. Σφάδαζα μέσα στην ίδια τη ζωή μου, γυρεύοντας μια ανοιχτή λεωφόρο όπου θα μετέφερα τις αναλυτές κραυγές, θα έλυωνα τον πόνο μέσα σε ένα καζάνι λέξεων στο οποίο θα μπορούσε να βουτάει όποιος γύρευε λέξεις για τον δικό του πόνο. Σε τι πελώριο καζάνι ανακατώνω τώρα· με πελώριες μπουκιές από οξύ τρέφω τους άλλους τώρα, λέξεις τόσο πικρές που σβήνουν κάθε άλλη πικρίλα.
Κάνε να ραγίσει η καφετιά κρούστα της γης κι η θάλασσα ολόκληρη και τα νεκρά καράβια θα τελειώνουν τα ταξίδια τους μέσα στον κήπο μου. Εξόρκισε τους δαίμονες που σημαίνουν τις ώρες πάνω από το κεφάλι μου τη νύχτα που όλες οι μετρήσεις θα έπρεπε να αναβάλλονται· σημαίνουν γιατί ξέρουν πως μέσα στα όνειρά μου τους κλέβω αιώνες. Πρέπει να μετρηθεί αυτό με μια ώρα εναντίον μου.'
Αναΐς Νιν, Σπίτι Αιμομιξίας, μτφρ. Μυρτώ Αναγνωστοπούλου-Πισσαλίδου, εκδ. Παρατηρητής