'Όποιος συνένωσε τη σημασία, συνένωσε τη σκέψη, και όποιος συνένωσε τη σημασία στη σκέψη, τις συνένωσε σύμφωνα μ' έναν αποτρεπτικό ιδεασμό που είχε τους επίσημους γραπτούς πίνακές του, τους πίνακες των αντιληπτικών εννοιών εγγεγραμμένους στην επιφάνεια ενός αντεστραμμένου εγκεφάλου.
Διότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι παρά ένας σωσίας που εκπέμπει, μέσω προβολής, έναν ήχο για κάθε σημείο, μία σημασία για κάθε ήχο, ένα συναίσθημα για κάθε σημείο του είναι, μια ιδέα για κάθε κίνηση, όλα είναι γραπτά, βιωμένα στην αστρική ύλη και τα γράμματα δεν είναι παρά κινήσεις που υποχρεώνουν κατάτι περισσότερο την μεγάλη ταινία να εκδιπλώνει την απογύμνωσή του.
Ένας χαρακτήρας είναι μια πεπερασμένη κίνηση που έρχεται μια φορά ακόμα να προβάλει το ψωλόχυμα ενός εσχάτου εωσφόρου
και τότε όλες οι λέξεις θ’ αναγνωστούν
όλα τα γράμματα ολοσχερώς θα εξαντληθούν.
Και κάθε γραμμένο βιβλίο θ’ αναγνωσθεί και δεν θα μπορεί πλέον να πει τίποτα στους καθ’ ολοκληρίαν αποσυντεθειμένους εγκεφάλους, καθόσον θα έχουν αυθαίρετα επιβληθεί και ξαναεπιβληθεί.'
Αντονέν Αρτό, Πούτσα και Ξύλο, μτφρ. Ζ. Δ. Αϊναλής, εκδ. Ουαπίτι
Νεκρές Πολιτείες
Στίς ἄκρες τῶν χειλιῶν της μαζεύτηκε ἡ βροχή
ὁ περασμένος ἄνεμος, ἡ σκόνη τῶν αἰώνων.
Αὐτές τίς νεκρές πολιτεῖες πῶς νά τίς ἀναστήσουν
τά λόγια τῶν διπλανῶν ἐρωτευμένων
πού ὅσο συμπλησιάζουν τόσο ἀπομακρύνονται;
Κάτω ἀπό τά ἐπιχρίσματα τῆς μουσικῆς
οἱ στοές τῶν ὀρυχείων προχωροῦν
μέ τή δική τους αὐτοδυναμία
τ’ ἀγάλματα τοῦ ἁλατιοῦ
σχηματίζονται μονάχα τους.
Στίς ἄκρες τῶν χειλιών της στέγνωσε ἡ βροχή.
Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα ΙΙΙ, 1959-1973, εκδ. Κέδρος
Όγδοη Ελεγεία [απόσπασμα]
Εμείς ποτέ δεν έχουμε, ούτε για μία μονάχα μέρα,
τον καθαρό χώρο μπροστά μας, όπου τ’ άνθη
δίχως τέλος ξεφυτρώνουν. Πάντοτε ο κόσμος
και ποτέ το Πουθενά δίχως Όχι: το Καθαρό,
Ανεπίβλεπτο, που το αναπνέει κανείς
κι απείρως το γνωρίζει και δεν το επιθυμεί. Σαν παιδί
ένας σιωπηλά βυθίζεται σ’ αυτό κι απότομα
τινάζεται. Ή πεθαίνει κάποιος κι είναι αυτό.
* * *
Ένατη Ελεγεία [απόσπασμα]
Αλλά γιατί το να 'σαι δω είναι πολύ, και γιατί, καθώς φαίνεται,
οτιδήποτε εδώ μας χρειάζεται, οτιδήποτε φθίνει και παράδοξα
σε μας αποτείνεται. Σε μας, τους πλέον φθίνοντες. Μία φορά
το καθένα, μονάχα μία φορά. Μία φορά και ποτέ πια. Κι εμείς επίσης
μία φορά. Ποτέ ξανά. Όμως αυτή τη
μία φορά να ’χεις υπάρξει, αν και μονάχα μία φορά,
επί της γης να ’χεις υπάρξει, αμετάκλητο φάινεται.
Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Οι Ελεγείες του Ντουίνο, μτφρ. Σωτήρης Σελαβής, εκδ. Περισπωμένη
'Εγώ πιστεύω ότι τα όνειρα είναι ο ομφάλιος λώρος για το βιολογικό και πνευματικό μας πεπρωμένο.'
'Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ονειρικό κόσμο και τον πραγματικό [...]. Από άποψη εξέλιξης των ειδών τα όνειρα είναι πολύ σημαντικά. Ο άνθρωπος είναι ένα κατασκεύασμα σχεδιασμένο με στόχο την εξάπλωση στο διάστημα. Η μετάβαση στο κενό θα είναι η φυγή απ’ το χρόνο, η αθανασία. Και το κλειδί για το πως είναι το διάστημα θα το βρούμε στα όνειρα.'
'Ο ρόλος της κάθε τέχνης -και σ’ αυτές περιλαμβάνω και την δημιουργική επιστημονική σκέψη- είναι να κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν αυτό που ξέρουν και που δεν ξέρουν ότι το ξέρουν. Γιατί δεν μπορείς να πεις σε κανέναν κάτι που να μην το ξέρει ήδη σε κάποιο, έστω βυθισμένο, επίπεδο.'
από συνέντευξη του Ουίλιαμ Μπάροουζ στον Πάνο Κουτρουμπούση, Εικόνες στην Άμμο & Ο Μπάροουζ στην Ουάσινγκτον, εκδ. Γαβριηλίδης
'Είναι φορές, [...], που μου φαίνεται πως οι αναμνήσεις είναι εντελώς ανώφελες. Βαραίνουν το κεφάλι φέρνοντας ίλιγγο, σαν να μην ατενίζαμε το παρελθόν μέσα από την αλληλουχία του χρόνου, αλλά σαν να στέκαμε σ’ έναν πύργο που χάνεται μες στα σύννεφα, κοιτώντας από μεγάλο ύψος κάτω στη γη.'
'Πίσω από το κακακόρυφο καφάσι του αργαλειού κάθονται τρεις νεαρές, πάνω-κάτω εικοσάχρονες κοπέλες. Το χαλί που υφαίνουν έχει ένα ακανόνιστο γεωμετρικό σχέδιο, που ακόμα και τα χρώματά του μου θυμίζουν την ταπετσαρία του καναπέ που έχουμε στο καθιστικό μας, στο σπίτι. Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι τρεις νεαρές γυναίκες. Το φως πέφτει πάνω τους από το παράθυρο στο φόντο, κι έτσι δεν μπορώ να διακρίνω καλά τα μάτια τους, τα νιώθω όμως καρφωμένα επάνω μου [...]. Η κοπέλα στη μέση έχει ξανθά μαλλιά και κατά κάποιον τρόπο μοιάζει με νύφη. Η υφάντρια στα αριστερά της γέρνει ελαφρώς το κεφάλι προς το πλάι, ενώ η κοπέλα στη δεξιά άκρη με κοιτάζει τόσο επίμονα και ανελέητα, ώστε αποστρέφω το πρόσωπό μου. Αναρωτιέμαι πως να ήταν άραγε τα ονόματά τους - Ρόζα, Λουίζα και Λέα ή μήπως Κλωθώ, Λαχέσις και Άτροπος, οι κόρες της Νύχτας, με το αδράχτι, τη ρόκα και το ψαλίδι.'
Β. Γκ. Ζέμπαλντ, Οι Ξεριζωμένοι, μτφρ. Γιάννης Καλιφατίδης, εκδ. Άγρα
'Ονειρεύτηκε πως ζύγωνε το πρόσωπο του κοριτσιού. Πως έφτασε κοντά της. Πως το κορίτσι σήκωσε το κεφάλι της κι έστρεψε τα μάτια της πάνω του. Πως κοιτάχτηκαν καταπρόσωπο. Πως γίνανε ο ένας εικόνα στο βλέμμα του άλλου.
[...] Στο χνώτο του παραθύρου, μέσα στον μεγάλο πολύβουο κόσμο, μέσα στον μεγάλο πόλεμο των ανθρώπων, το αγόρι ονειρεύτηκε την αγάπη.'
Θανάσης Τριαρίδης, Το Αγόρι Πίσω απ’ το Τζάμι, εκδ. Διάπυρον
'ΜΕΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΑΦΗ, κατάμαυρα ζεστά δαχτυλιδάκια
Ὕμνος στὰ χείλη σου ἀναπηδᾶ ἑωθινὸς καὶ γεμίζει τὸ στόμα μου.
Ὥ ἐράσμια φύση, ὦ ἰθαγενές, ὁμόφυλο μουνάκι μου ἑλληνικό,
Ἐσένα θὰ ψάλω, δόξα καὶ ἄσβεστη ὀργὴ ἐμφυλίου πολέμου.
Τριγωνική παντιέρα ἀναρχίας κυματίζει στὰ σκέλη τῆς Ἐλίνας
Καὶ τῆς Ἐλευθερίας το ἀλαβάστρινο ἐφήβαιο μὲ βία ἀστραποβολᾶ.'
Γιώργης Γιατρομανωλάκης, από το Ελίνας Κλέος: Ένα Πατριωτικό Ποίημα, εκδ. Άγρα