Όγδοη Ελεγεία [απόσπασμα]
Εμείς ποτέ δεν έχουμε, ούτε για μία μονάχα μέρα,
τον καθαρό χώρο μπροστά μας, όπου τ’ άνθη
δίχως τέλος ξεφυτρώνουν. Πάντοτε ο κόσμος
και ποτέ το Πουθενά δίχως Όχι: το Καθαρό,
Ανεπίβλεπτο, που το αναπνέει κανείς
κι απείρως το γνωρίζει και δεν το επιθυμεί. Σαν παιδί
ένας σιωπηλά βυθίζεται σ’ αυτό κι απότομα
τινάζεται. Ή πεθαίνει κάποιος κι είναι αυτό.
* * *
Ένατη Ελεγεία [απόσπασμα]
Αλλά γιατί το να 'σαι δω είναι πολύ, και γιατί, καθώς φαίνεται,
οτιδήποτε εδώ μας χρειάζεται, οτιδήποτε φθίνει και παράδοξα
σε μας αποτείνεται. Σε μας, τους πλέον φθίνοντες. Μία φορά
το καθένα, μονάχα μία φορά. Μία φορά και ποτέ πια. Κι εμείς επίσης
μία φορά. Ποτέ ξανά. Όμως αυτή τη
μία φορά να ’χεις υπάρξει, αν και μονάχα μία φορά,
επί της γης να ’χεις υπάρξει, αμετάκλητο φάινεται.
Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Οι Ελεγείες του Ντουίνο, μτφρ. Σωτήρης Σελαβής, εκδ. Περισπωμένη