'Όποιος συνένωσε τη σημασία, συνένωσε τη σκέψη, και όποιος συνένωσε τη σημασία στη σκέψη, τις συνένωσε σύμφωνα μ' έναν αποτρεπτικό ιδεασμό που είχε τους επίσημους γραπτούς πίνακές του, τους πίνακες των αντιληπτικών εννοιών εγγεγραμμένους στην επιφάνεια ενός αντεστραμμένου εγκεφάλου.
Διότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι παρά ένας σωσίας που εκπέμπει, μέσω προβολής, έναν ήχο για κάθε σημείο, μία σημασία για κάθε ήχο, ένα συναίσθημα για κάθε σημείο του είναι, μια ιδέα για κάθε κίνηση, όλα είναι γραπτά, βιωμένα στην αστρική ύλη και τα γράμματα δεν είναι παρά κινήσεις που υποχρεώνουν κατάτι περισσότερο την μεγάλη ταινία να εκδιπλώνει την απογύμνωσή του.
Ένας χαρακτήρας είναι μια πεπερασμένη κίνηση που έρχεται μια φορά ακόμα να προβάλει το ψωλόχυμα ενός εσχάτου εωσφόρου
και τότε όλες οι λέξεις θ’ αναγνωστούν
όλα τα γράμματα ολοσχερώς θα εξαντληθούν.
Και κάθε γραμμένο βιβλίο θ’ αναγνωσθεί και δεν θα μπορεί πλέον να πει τίποτα στους καθ’ ολοκληρίαν αποσυντεθειμένους εγκεφάλους, καθόσον θα έχουν αυθαίρετα επιβληθεί και ξαναεπιβληθεί.'
Αντονέν Αρτό, Πούτσα και Ξύλο, μτφρ. Ζ. Δ. Αϊναλής, εκδ. Ουαπίτι