Piano Concerto No 1 in D minor BWV 1052 - Johann Sebastian Bach
'Πές μου ποῦ κατοικοῦν οἱ στοχασμοί, λησμονοιμένοι,
μέχρι τὴ μέρα ποὺ ἀπ’ τὰ βάθη τοὺς καλεῖς νὰ βγοῦν;
Πές μου ποῦ κατοικοῦνε οἱ χαρὲς ἀλλοτινῶν καιρῶν
καὶ ποῦ οἱ πανάρχαιοι ἔρωτες,
καὶ πότε θά ’ρθουνε ξανά,
Κι ἄραγε πότε τῆς λησμονιᾶς ἡ νύχτα θὰ περάσει,
γιὰ νὰ μπορέσω νὰ διαβῶ χρόνους καὶ τόπους μακρινούς,
Στὴ νύχτα αύτὴ τοῦ πόνου.
Ποῦ, πᾶς ὦ σκέψη;
Σὲ ποιά χώρα μακρινὴ πετᾶς καὶ φεύγεις;
Ἄν ῆταν νὰ γύρναγες ξανὰ ἐδῶ, στὴν τωρινὴ στιγμὴ τῆς
δυστυχίας,
θά ’φερνες ἄραγε δροσιά,
μέλι καὶ βάλσαμο καὶ παρηγόριες στὰ φτερά σου
Ἤ φαρμάκι ἀπὸ ἄγριες ἐρημιές, ἀπ’ τὴ ματιὰ τοῦ φθόνου;'
Ουίλιαμ Μπλέικ, από τα Οράματα των Θυγατέρων του Αλβίονα, μτφρ. Μίλτος Φραγκόπουλος, εκδ. Ηριδανός
'Από την άλλη μεριά, αν το σύμπαν είναι πεπερασμένο, τότε είμαι πράγματι μοναδική και περιορισμένη, και ο θάνατος είναι μια μόνιμη κατάσταση – με μόνη διαφορά ότι δεν υπάρχει τέτοια κατάσταση σαν το θάνατο παρά μόνο σε υποκειμενικό επίπεδο. Αποτελεί μια παύση της αυτο-αντίληψης του εαυτού καθώς μια συγκεκριμένη μορφοδιάταξη ύλης αποδιοργανώνεται, αλλά η ίδια η ύλη συνεχίζει να υπάρχει – μόνο η μορφή της αλλάζει. Το σύμπαν συνεχίζει να υπάρχει έως ότου τελειώσει κι αυτό – αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν ένα είδος αλλαγής από μόνο του, σωστά; Σε οτιδήποτε και αν μετάλλαζε το σύμπαν, και εκείνη η μορφή θα άλλαζε κάποτε σε κάτι άλλο επειδή το καθετί αλλάζει. Αν υπήρχε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν αλλάζει, τότε το σύμπαν δε θα υπήρχε καν. Θα είχαμε διολισθήσει σ’ αυτό το είδος της σταθερής κατάστασης προ πολλού, και θα είχαμε παραμείνει εκεί. Αλλά η ύπαρξή μας εδώ, τούτη τη στιγμή, αποδεικνύει ότι η αλλαγή είναι συμπαντική. Ίσως άπειρη. Όταν το σύμπαν τελειώσει, ίσως αρχίζει ξανά· η ουσία της αλλαγής είναι ότι τι καθετί είναι σχετικό – τα πράγματα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν εκτός κι αν έχουν σε κάτι στο οποίο ν’ αλλάξουν σε σχέση μαζί τους. Έτσι το σύμπαν μπορεί να είναι και πεπερασμένο και άπειρο ταυτόχρονα, με αυτό να εξαρτάται από τη σκοπιά του εκάστοτε παρατηρητή.'
Ντέιβιντ Τζέρολντ, Αστρόπτερο, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
'Η κοπέλα είναι ξαπλωμένη ολόγυμνη σ’ ένα από τα ξυλοκρέβατα. Το αγόρι την καβαλικεύει χαμογελώντας πρόστυχα. Το ένα της χέρι χαϊδεύει το πέος του με λεπτές τελετουργικές χειρονομείες ιέρειας. Κουνάει λίγο τα λαγόνια της κι αλλάζει θέση και με τα δυο της δάχτυλα τον τραβάει προς τα κάτω κολλητά πάνω στη λιγνή κοιλιά της. Τα κορμιά τους σβήνουν η εικόνα τους διαλύεται μέσα στο γαλάζιο φως τινάζεται στον αέρα μέσ’ από τα λευκά φαράγγια των δρόμων της Ταγγέρης μέσ’ απ’ τις σημαίες που ανεμίζουν στον αέρα μέσ’ απ’ το πασαλειμμένο αραβούργημα στην κωλοτρυπίδα ενός αγοριού που χορεύει ξεπετώντας τα υγρά του πάνω σε τοίχους από λάσπη κάτω από ήλιο που αγριεύει και κοιτάζει το δέρμα.'
Ουίλιαμ Μπάροουζ, από το διήγημα 'Λιθόστρωτοι Κήποι', Σελίδες από το Χάος. εκδ. Απόπειρα
Introduction lucide
Η πείνα για το ασύλληπτο ακόρεστη
Από συνταιριάσματα απανωτών αναχωρήσεων
χωρίς άφιξη.
Τα συναγμένα ταφικά πεδία των μπιστρό,
Οι καρέκλες έξω απ’ τα cafes ανώνυμοι υποστηρικτές.
Η ελευθερία και η συμπάθεια αντέχουν την περιοδική
Μεταβολή σε λέξεις δίχως προηγούμενο νόημα.
Στην Rue du Pot de Fer
Τα πρώτα δευτερόλεπτα της αυγής
Τα τελευταία δευτερόλεπτα της αυγής
Σε επεξεργάζονται σαν ξένο σαν
Την κουβέντα που δεν έπιασε τόπο
Και ταξιδεύει ακόμα.
Γιάννης Λειβαδάς, δημοσιευμένο στο προσωπικό του ιστολόγιο: http://livadaspoetry.blogspot.com
'Η κοινωνικότητα είναι ένα πλατύ χαμόγελο, κι ένα πλατύ χαμόγελο δεν είναι παρά δόντια. Ησύχασε και να ’σαι καλός.'
'Υπέροχα ανιδιοτελής, η ομορφιά της, η πεταλούδα δεν το θεωρεί προσωπικό επίτευγμα, χάνεται απλώς στα δέντρα ανάμεσα. Όπως κι εσύ, ευγενής και ταπεινός και μήτε-καν-εδώ, δεν ήταν από διάθεση απληστίας που αντίκρισες το φως που ανήκει στον καθέναν.'
Τζακ Κέρουακ, Η Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητας, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Απόπειρα
'Ωστόσο για το γυμνό κορίτσι που ήταν ξαπλωμένο μ’ ανοιχτά τα χέρια και τα πόδια στην καταχνιά, το πρωινό είχε φτάσει πολύ αργά. Δυνατά δάχτυλα είχαν βρει το λαιμό και το λαρύγγι της την προηγούμενη νύχτα και οι σπόροι του θανάτου είχαν σπείρει λουλούδια στον ανοιχτό της τάφο. Ήταν ξαπλωμένη εκεί, με το πρόσωπο γυρισμένο προς τον ανοιχτογάλαζο ουρανό, με τα μάτια ορθάνοιχτα και γυρισμένα προς τα πίσω σαν να αναζητούσαν κάποια απάντηση μέσα της. Οι απαλές αναδυόμενες ομίχλες σχημάτιζαν κάτι σαν φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της.'
Μικ Χάρισον, 'Η Αράχνη και η Μύγα'
* * *
'Γιατί οι αμαρτίες του κόσμου είναι στ’ αλήθεια οι μεροληψίες του, οι ημιτέλειές του και μόνο, και είναι γι’ αυτές που πρέπει να υποφέρει κανείς προκειμένου να τις εξιλεώσει. Ένας τοίχος που έχει παραλειφθεί από ένα σπίτι επειδή τέλειωσαν οι πέτρες, ένα δωμάτιο σ’ ένα σπίτι που έμεινε ανεπίπλωτο επειδή τα χρήματα του ιδιοκτήτη ήταν ανεπαρκή - αυτά τα είδη της ημιτέλειας συνήθως σκεπάζονται ή λουστράρονται με τη μία ή την άλλη πρόχειρη λύση. Η φύση του ανθρώπου είναι γεμάτη με τέτοιες πρόχειρες λύσεις, που επινοούνται από τον ίδιο για να καλύπτει τις ημιτέλειές του. Νιώθει ότι ένα κομμάτι του ευατού του να είναι σαν έναν απόντα τοίχο ή ένα δωμάτιο που έμεινε ανεπίπλωτο και προσπαθεί όσο καλύτερα μπορεί να το βολέψει. Η χρήση της φαντασίας, η καταφυγή στα όνειρα ή στους υψηλότερους σκοπούς της τέχνης, είναι μια μάσκα που επινοεί ο ίδιος για να καλύψει την ημιτέλειά του. Ή η βία όπως είναι ένας πόλεμος, μεταξύ δύο ανθρώπων ή μερικών εθνών, είναι επίσης ένα τυφλό και άσκοπο αντιστάθμισμα για εκείνο που δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη στην ανθρώπινη φύση. Μετά υπάρχει κι ένα άλλο αντιστάθμισμα. Αυτό βρίσκεται στην αρχή της εξιλέωσης, της παράδοσης του εαυτού στη βίαιη μεταχείριση των άλλων με την ιδέα ότι έτσι αποκαθέρεται κανείς από την ενοχή του.'
Τένεσι Ουίλιαμς, 'Ο Πόθος και ο Μαύρος Μασέρ'
από την ανθολογία Σκοτεινά Πάθη, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7