Προσπαθεῖ νὰ διαφυλάξει τὸ αἶμα
Κρατώντας κομμένα μέλη καὶ ἐξορυγμένα
Μάτια
Περιμένοντας τὶς νύχτες
Ποὺ ἀδειάζουν οἱ δρόμοι
Τὶς νύχτες ποὺ ἔχει ἕναν τόπο
Νὰ χαράξει σχήματα
Λευκὰ φτερὰ
Ἔστω ἀπὸ σάρκες καὶ ὀστὰ
Προσπαθεῖ
Νὰ μὴν ἐπουλώνει τὶς πληγὲς
Τοὺς ἀναγκάζει νὰ τοῦ ξεκολλᾶνε τὶς σάρκες
Τὰ μαλλιὰ
Νὰ κρατήσει τὴ μνήμη του
Ἐπιμένει.
*
Ζωντανεύω πελώρια στόματα.
Καταπίνω.
Ἕνα στόμα ἡ ψυχὴ καὶ ὀσμίζεται
τὸ ἀνθὸς τοῦ θανάτου
γύρω γύρω πεταλοῦδες καὶ ἄνοιξε σὰν τὸ
σῶμα του ἡ μαύρη κηλίδα ὀμφαλὸς τῆς
κοιλιᾶς μου καὶ σέρνομαι σκαρφαλώνω
τοῦ ἥλιου τὴ σκάλα ὀμφαλὸς τῆς κοιλιᾶς
μου καὶ στόμα μου καὶ καβούρια ποὺ τὶς
πέτσες μου σκίζουν μικρᾶ ζῶα θηλεύουν
τοὺς πόρους μου ροκανίζουν τὶς λέξεις μου
σβήνω σὰν τὸ μάννα νὰ πέσεις σὰν βάλ-
σαμο εὐφροσύνη ἁγία χαρά μου σὰν τὸ
στόμα νεκρὸ καὶ τ’ ἀνάστησες στὰ πη-
γάδια τὸ σῶμα σου ρίχνεις.
Να μ’ ἀγγίξεις.
*
Σὰν γνώση ἐνδύεται τὸ σῶμα της
τὰ τείρεα φορεῖ τοῦ μέλλοντος τὴν
γνώση της ἐγγράφει στὰ ὀνόματα.
Χωρὶς τὴν γλώσσα πῶς ν’ ἀρθρω-
θεῖ ἡ φύση τῶν πραγμάτων συλλο-
γίζεται κι ἡ μήτρα ποὺ τὰ γέννησε
πῶς νὰ τὴν ψαύσεις
Καὶ προχωρεῖ ἀγγίζοντας
Μαρία Κυρτζάκη, Στη Μέση της Ασφάλτου: Ποιήματα 1973-2002, εκδ. Καστανιώτη