'Κατά μήκος της αμμουδιάς, στα ρηχά, η κινητή αυτή φωτεινότητα ήταν γεμάτη αλλόκοτα πλάσματα, με κορμιά φτιαγμένα από φεγγαροαχτίδες και μάτια που έκαιγαν, κάπου - κάπου, ένα πιο μεγάλο βότσαλο αγκιστρωνόταν στη θέση του και γέμιζε μαργαριτάρια. Η παλίρροια ισοπέδωσε τη σκαμμένη από τη βροχή άμμο, σκεπάζοντάς τα όλα μ’ ένα στρώμα από ασήμι. Άγγιξε τον πρώτο από τους λεκέδες που είχε στάξει από το τσακισμένο κορμί, και τα πλάσματα σχημάτισαν ένα κινητό κομμάτι φως όταν μαζεύτηκαν στην άκρη. Το νερό σηκώθηκε κι άλλο και γέμισε με φως τα τραχιά μαλλιά του Σάιμον. Το μάγουλό του έγινε ασήμι κι ο ώμος του πελεκημένο μάρμαρο. Τα παράξενα πλάσματα με τα φλογισμένα μάτια και τα διάφανα σώματα μαζεύτηκαν γύρω από το κεφάλι του. Το κορμί σηκώθηκε λίγα χιλιοστά από την άμμο και μια φυσαλίδα ξέφυγε απ’ το στόμα μ’ έναν υγρό ήχο. Έπειτα κύλησε απαλά στο νερό.
Κάπου πάνω από τη σκοτεινιασμένη καμπύλη του κόσμου, ο ήλιος και το φεγγάρι πάλευαν· και το υγρό υδάτινο στρώμα στον γήινο πλανήτη κρατήθηκε μετέωρο, φουσκώνοντας ελαφρά από τη μια πλευρά, ενώ ο στέρεος πυρήνας εξακολουθούσε να γυρίζει. Το μεγάλο κύμα της παλίρροιας συνέχισε την πορεία του κατά μήκος του νησιού και το νερό σηκώθηκε. Σιγά – σιγά, περιστοιχισμένο από περίεργα πλάσματα, ασημένια σιλουέτα κάτω από τους απαθείς αστερισμούς, το νεκρό κορμί του Σάιμον ξεκίνησε για τ’ ανοιχτά.'
Γουίλιαμ Γκόλντιγκ, Ο Άρχοντας των Μυγών, μτφρ. Ρένα Χατχούτ, εκδ. Καστανιώτης