'Απόψε, για πρώτη φορά ύστερα από έναν τουλάχιστον χρόνο, βλέπω τον ουρανό μ’ αστέρια. Τον βρίσκω μικρό. Είμαι εγώ που μεγαλώνω ή το σύμπαν που μικραίνει; Ή μήπως συμβαίνουν συγχρόνως και τα δύο; Οποία διαφορά με τις επίπονες αστρικές ενατενίσεις της εφηβείας μου! Αυτές τις εξουθενωτικές ενατενίσεις που καθοδηγούσε ο νεανικός μου ρομαντισμός, κάνοντάς με να πιστεύω τότε στο ανεξερεύνητο κι αχανές κοσμικό χάος. Κάτι που με γέμιζε βαθιά μελαγχολία, κι αυτό γιατι όλες μου οι συγκινήσεις ήταν για μένα τότε απροσδόκητες. Τώρα, αντίθετα, οι συγκινήσεις μου είναι τόσο συγκεκριμένες που θα μπορούσα να τις αποδώσω ανάγλυφα. Και την ίδια στιγμή αποφασίζω να φτιάξω μία πάνω σε γύψο, αναπαριστώντας με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια τη συγκίνηση που μου προκαλεί ο ουράνιος θόλος.
Ευγνομονώ τη σύγχρονη Φυσική που εδραίωσε, μέσα από τη συνεχή έρευνά της, αυτή την ευχάριστη και συνάμα ηδυπαθή κι αντιρομαντική ιδέα, ότι «ο χώρος είναι πεπερασμένος». Η συγκίνησή μου έχει την τέλεια φόρμα μιας ακολουθίας τεσσάρων γλουτών, την τρυφερότητας της σάρκας αυτού του ίδιου του σύμπαντος! Ξαπλώνοντας εξουθενωμένος από την ολοήμερη εργασία, προσπαθώ να διατηρήσω ακέραιη αυτή τη συγκίνηση, επαναβεβαιώνοντας τον εαυτό μου όλο και περισσότερο, λέγοντάς μου ότι, σε τελευταία ανάλυση, το Σύμπαν, όσο μεγαλειώδες κι ατέρμονο κι αν δείχνει, δεν είναι παρά μια καθαρή κι απλή υπόθεση μετρημένων κουκιών. Μ’ ευχαριστεί αφάνταστα όταν βλέπω τον Κόσμο να συρρικνώνεται στις πραγματικές του διαστάσεις, τόσο που δε θα δίσταζα να τρίψω τις παλάμες μου από ικανοποίηση, αν αυτή η άθλια χειρονομία δεν ήταν κατ’ εξοχήν αντινταλική. Πριν πέσω για ύπνο, αντί να τα τρίψω, θα τα χαμηλώσω με την πιο αγνή χαρά, επαναλαμβάνοντας στον εαυτό μου ότι ο Κόσμος, όπως άλλωστε και κάθε τι υλικό, μοιάζει ευτελής και λίγος αν τον συγκρίνεις, για παράδειγμα, με το εύρος μιας προσωπογραφίας του Ραφαήλ.'
Σαλβαντόρ Νταλί, Το Ημερολόγιο Μιας Μεγαλοφυίας, μτφρ. Νίκος Πλατής & Μαίρη Γιαμαλή, εκδ. Εξάντας