'Και, όπως εκείνη, περιμένει να γλιστρήσει στα πόδια του το βάρος της θλίψης. Πρέπει το πνεύμα του να ξεκολλήσει από αυτό το κάλυμμα, που η σύσταση του θυμίζει ατμό, νερό, σύννεφα. Αυτό το κάλυμμα δεν περικλείει καμιά έγνοια, καμιά ανησυχία, μόνο μια ύλη άδεια, τις μεταξωτές πτυχές των αναίτιων θλίψεων. Είναι ένα υφάδι φόντου λιγάκι θαμπό που οι συλλογισμοί δεν μπορούν να το διώξουν και που μόνο τα χρώματα μιας άλλης απόχρωσης καταφέρνουν να σκεπάσουν. Ο γύρω θόρυβος ενάντια στην εσωτερική μας σιωπή.'
'Ο Λουκάς θα θυμόταν για πολύ καιρό ακόμα τους φόβους της, τις εκμυστηρεύσεις της, τις αδυναμίες της. Θα θυμόταν πως ήταν τρυφερή, μέτρια αισθησιακή, πως μιλούσε ελάχιστα γι’ αυτά τα πράγματα, που δεν αποτελούσαν ουσιώδες θέμα ομιλίας στις σχέσεις τους. Η μνήμη του θα φύλαγε από εκείνη την εικόνα μιας έφηβης άπειρης ακόμα, γοητευτικής, λίγο συνεσταλμένης, άρα προικισμένης με τα χαρακτηριστικά που φανταζόμαστε, όταν ο έρωτας γράφεται με Ε κεφαλαίο και οι λεπτομέρειές του με μικρά γράμματα. Ίσως ο Λουκάς έκανε λάθος. Όμως κάθε φορά που θυμόταν τα απογεύματά τους της Πέμπτης, ή σκεφτόταν την Άννα και τον εαυτό του στο δωμάτιο του Κήπου, ένιωθε μια μελαγχολική θλίψη, έναν πολύ λεπτό, εύθραστο πόνο, όχι για το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου όσο για μια απώλεια για την οποία δεν υπάρχει ποτέ γιατρειά.'
Νταν Φρανκ, Μια Κοπέλα, μτφρ. Νίκη Ντουζέ & Μαρία Ρομπλέν, εκδ. Ωκεανίδα