προγραφές

'Ἔπρεπε λοιπόν σά νά μήν ἔτρεχε τίποτε νά ἐπιμένει ἄλλοτε πρός μία κατεύθυνση ἄλλοτε πρός μιάν ἄλλη; ἤ ἀντίθετα νά μήν κινηθεῖ πιά ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση δηλαδή ἀνάλογα μ’ ἀυτή τη λέξη πού τοῦ διέφυγε πού ἄν προέκυπτε ἀρνητική ὄπως κρίμα ἤ δυστυχία παραδείγματος χάριν τότε βέβαια παρ’ ὅλ’ αὐτά τό ἕνα καί στήν ἀντίθετη περίπτωση τότε βέβαια τό ἄλλο δηλαδή νά μήν κινηθεῖ πιά. Τόση κι ἀκόμη πιό μεγάλη ἡ ταραχή μέσα σρό δῆθεν μυαλό του ἕως ὅτου τίποτε πιά ἀπό τά τρίσβαθά του μόνο μόλις ἀραιά καί ποῦ ὤ νά τελείωνε. Ὅπως νά ’ναι ὅπου νά ’ναι. Χρόνος καί πόνος καί δῆθεν ἑαυτός. Ὤς νά τελείωναν ὅλα.'

Σάμουελ Μπέκετ, 'Σκιρτήματα', Σκιρτήματα. Πως να πω, μτφρ. Κυβέλη Μαλαμάτη & Δημήτρης Κρανιώτης, εκδ. Εξάντας

'Η γέρικη σαύρα αφήνει ένα παράπονο, όπου λεμουριά και πέτρινοι ναοί στη ζούγκλα εμπλέκονται με την αγάπη, τον πόνο, τους πειρατές, το Χριστό και μερικές φανταστικές ασθένειες. Βαδίζει κάτω από το βαρύ πέπλο της ανθρώπινης οδύνης, χωρίς όμως την καυστική οξύτητα των ούρων και των θειούχων φαντασιώσεων, μια θλίψη μετρημένη που συνοδεύει τα τελευταία συγκρατημένα βήματα.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, Μία στις Χίλιες, μτφρ. Βασίλης Κιζήλος, εκδ. Οξύ

'Πολυφασικὸ καὶ μακρυγορικὸ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ τῆς πυρκαγιᾶς, πιὸ σωστὰ τῶν πυρκαγιῶν, τῆς Ἀλεξάνδρειας, διάρκειας ἑπτὰ αἰώνων. Ἀρχίζει μὲ τὴν ἐπιδρομὴ τοῦ Ἰούλιου Καίσαρα γιὰ νὰ συνεχιστεῖ μὲ τὶς διαρπαγές τοῦ Ὀκτάβιου, τὶς ὠμότητες τοῦ Καρακάλλα καὶ τῶν διαδόχων ἐπιφανῶν χριστιανομάχων. Προεκτείνεται κατόπιν, ἀντίστροφα, ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς σὲ πιὸ ὑψωμένο παραληρικὸ κρεσέντο, λόγω ζέοντος φανατισμοῦ τῶν νεοφώτιστων, σὲ βάρος κάθε κατάλοιπου, ἰδιαίτερα πολιτιστικοῦ, τῶν ἐθνικῶν.
Ὁ πατριάρχης Θεόφιλος, κοντοτιέρος τῆς νέας θρησκείας, τὴν ὁραματίζεται ὑψωμένη πάνω στὰ ἐρείπια τῆς ὅποιας παρουσίας τῆς προχριστιανικῆς διανόησης. Χύθηκε λοιπὸν νὰ κατασκευάζει ἐρείπια.
Ἀργότερα ἡ Αὐγούστα Θεοδώρα ἐκδικεῖται μὲ πυρκαγιὲς τοὺς ἀδιόρθωτους ἀλεξανδρινοὺς ποὺ χλεύαζαν τὸν εὐνοούμενό της πατριάρχη Θεοδόσιο. Χαῖρε, λοιπόν, Αὐγούστα!
Ἡ σειρὰ τοῦ ὄχλου τώρα, ξεσηκωμένου (ἴσον ἐκβαρβαρισμένου) ἀπὸ ἄλλον πατριάρχη, τὸν θορυβημένο Κύριλλο, σέ βάρος τῆς Ὑπατίας, νὰ καταστρέψει τεκμήρια ἑνὸς ἀγχέμαχου πνεύματος ποὺ δὲν εἶχε ὁ καημένος ὁ ἱερέας τὸ ἀνάλογο ἀνάστημα νὰ τὸ πολεμήσει ντρίτα παρὰ μόνο νὰ τὸ πλήξει μὲ τὴ βία τοῦ κατεστημένου.
Τὸ τελειωτικὸ χτύπημα δίνεται ἀπ' τὸ Ἰσλὰμ μὲ διαταγὴ τοῦ χαλίφη Ὀμὰρ ποὺ έκτελεῖ ὁ στρατηγός του καὶ πορθητὴς τῆς Αἰγύπτου Ἄμρ-Ἴμπ-Ἄλσας στὰ 641 μ.Χ. : Φωτιὰ και Κοράνι.'

Έκτωρ Κακναβάτος, από σημείωση στο ποίημα 'Αγάπη 2' της συλλογής Τετραψήφιο, Ποιήματα 1943-1974, εκδ. Άγρα

'Όμως σ’ αυτό το φως, που κάποτε θα σβήσει, και που είναι μοιρασμένο στο σώμα μου, σε κάποιους κλειστούς χώρους του μυαλού μου, στα μάτια μου, στην καρδιά μου, γύρω από το σώμα μου, πέρα από το σώμα μου, στην άκρη της έκστασης των χεριών μου, στο τέρμα του βλέμματός μου, καθώς ξαπλώνω, διαβάζω, ρεμβάζω ή κάθομαι ή στέκομαιι στη μέση του δωματίου, αλλά και στα μάτια ορισμένων ανθρώπων που υπερασπίζονται τη μοναξιά μου, τις ώρες της έκστασης, τις στιγμές της ανάπτυξης ενός ξεχασμένου κανόνα ή κάποιας λησμονημένης παραφοράς, σ’ αυτό το φως που ανάβει τις άγρυπνες νύχτες πάνω απ’ το μέτωπό μου σαν εκείνα τα διακριτικά φώτα, που με την παρουσία τους τονίζουν στους δρόμους των χαμηλών σπιτιών την είσοδο σε κάποια μυστικά, μερικά χαμηλόφωνα παράπονα της νύχτας, σε ορισμένα παραμύθια και οπτασίες των ζωντανών που δεν ξέρουν πώς να κρυφτούν κάτω απ’ τον τόσο βαρύ ουρανό, σ’ αυτό το φως που με αγωνία συγκρατώ με χίλιους τρόπους, που με νύχια και με δόντια προφυλάγω τις επικίνδυνες στιγμές, τότε που λες και τενώνονται οι σκέψεις τόσο που είναι έτοιμες να κουρελιαστούν [...]'

Αλέξανδρος Ίσαρης, Ανάμεσά τους η Μουσική, εκδ. Κανάκη

'Ενώ είσθε εγκαταλελλημένοι στο πνεύμα του ιλίγγου για να διαφθείρετε τους οπαδούς σας, πηγαίνετε στην κόλαση για να δανεισθείτε τα μεγαλεία των παραπλανητικών θεαμάτων της:
Μεταμορφώνετε τον ναό σε ανέντιμο θέατρο, όπου οι κόρες της ακαθαρσίας εκθέτουν στην ειδωλολατρική μάζα την ομορφιά τους και την γοητευτική φωνή τους για να τις πουλήσουν.'

'Ως τον δεύτερο θάνατο αφήνετε να οδηγηθείτε από την Εύα που δεν τολμά πια να την παρασύρει το φίδι, γιατί η κόλαση επαφίεται σε σας γι' αυτή την φροντίδα και σας αφήνει να βασιλεύετε στο όνομα του ζηλόφθονου Θεού.'

Ελιφάς Λεβί, Η Βίβλος της Ελευθερίας, εκδ. Τετρακτύς

Και πως αμέσως μόλις βάλω εδώ την τελική τελεία
Θα εμφανιστούν οργιαστικά κι
Απότομα λουλούδια Ξεπεταγμένα σωρηδόν πάνω
Σε κάθε ορίζοντα
Χρώματα αιφνίδια σαν ξιφομαχία
Μα είπαμε, μετά αυτά
Μόλις θα μπει για μένα η τελική τελεία
Για να είναι η συγκοπή μου αυτή στο χώμα
Σαν ρόγχος ομορφιάς ακαριαίας .

Βασίλης Αμανατίδης, από το 7: ποίηση για Video Games, εκδ. Νεφέλη

μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα
σου. Τόσο που είναι φρέσκο αυτό το πράγμα.
Μύες καλύτεροι,νευρώνες περισσότεροι.
μου αρέσει το σώμα σου. μου αρέσει αυτό που κάνει,
μου αρέσουν τα πώς του. μου αρέσει απ’ το σώμα σου να νιώθω τη σπονδ
υλική στήλη και κόκαλα,και την τρεμουλιαστή
-κρουστο-απαλό τητά του και που εγώ θα το
ξανά και ξανά και ξανά
φιλήσω, μου αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο σου,
μου αρέσει,αργά να χαϊδεύω το,χνούδι φουντωτό το
γουνάκι ηλεκτρισμένο σου,και τι-ν’-αυτό που βγαίνει
από τη χωρισμένη σάρκα . . . . Και μάτια μεγάλα ερωτο-ψίχουλα,

και ίσως μου αρέσει το ρίγος

τού από κάτω μου εσύ τόσο,που αλήθεια φρέσκο πόσο

ε.ε. κάμινγκς, από το [μόνο με την άνοιξη] 44 ποιήματα, μτφρ. Βασίλης Αμανατίδης, εκδ. Νεφέλη