προγραφές

'Έρχονται κρατώντας τα σιδερένια όργανα της αγάπης. Έρχονται.
Μόνο σφαγμένοι θα αγαπούμε δίχως να σφάζουμε.
Για να υπάρξει μέσα στη χαλύβδινη πίστη εκείνο το αυλάκι.
Όπου θα κροταλίζουν τα κουδούνια στον άνεμο.
Και η σάρκα θα λ ι ώ ν ε ι.
Όπου οι γυναίκες θα γεννούν θνητούς και ελεύθερους.
Όπου θα ανταμωθούμε με τη Γεσθημανή και τη Γοργώ ─ μόνοι.

Να τη λοιπόν, η κεφαλή της Μέδουσας εμπρός μου.
Είναι λίγη η ζωή για να χωρέσει την αγάπη.
Κι όμως: μια στραβιά στιγμή ξεμαρμαρώνει.
(Πάντοτε έλεγα να πεθάνω με ένα τυφλό φιλί).
Ανοίγω τα μάτια, ανοίγω τα χείλη.
[...]
Για μισή ανάσα όπου.
Οι δυο ανύπαρκτες καρδιές μας γίνονται μια.
Κι απ’ το λαιμό μας τινάζεται στους αιώνες το παράφορο αίμα.'

Θανάσης Τριαρίδης, Τα Μελένια Λεμόνια, εκδ. Τυπωθήτω

'Κι’ ἄλλοτε ἐκεῖ κατεβασμένο
Τόν ἀπαυγάζοντα θεό
Τόν ἀπαυγάζοντα θεόὈρφέα στά χρόνια τά παλιά
Καί ἄλλους εἶδα...
Τ’ ἀγόρι τῆς σπηλιᾶς
Στὀν ἔρωτα πού ὕφανε ἡ σελήνη
Κι' ἄλλους πολλούς
Κι' ἄλλους πολλούςάσύμμαχους ξανθούς
Μιᾶς ἄλλης γενεᾶς
Στόν ἔγκατο πιά κύκλο
Στόν ἔγκατο πιά κύκλομυστικούς νά
Στόν ἔγκατο πιά κύκλομυστικούς νάγράφουν σχήματα νά
Στόν ἔγκατο πιά κύκλομυστικούς νάγράφουν σχήματα νάγνέφουν...
Θροῦσε λοιπόν κάπου
Θροῦσε λοιπόν κάπουθροῦσε άκόμα τό έρωτευμένο σύννεφο;
Ἀπαρατήρητοι καί πάλι ἔφευγαν.

Ἡ ἀπουσία ὀξύτερη ἀπό καθρέφτη σέ καθρέφτη.'

Μαρία Σερβάκη, από το Περίπατοι και Σχόλια της Sercket Basr Ra στους Χώρους των Ανθρώπων

Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος

Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαϋλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα πλαισιώνουν αυτή την παράσταση,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος - εξευγενισμένη μας μάσκα -
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.

Γιώργος Λίλλης, Τα Όρια του Λαβύρινθου, εκδ. Κέδρος

Τριγωνομετρία

Ὁ ἔλεγχος τῶν παροξυσμῶν
ὑπόσχεται ἐλευθερία συνειδήσεων
ἐξαγγελία τοῦ κανόνα ἀπό στήθους
στεντόρεια στύση
μία οἰκουμενική ἐξάπλωση τῆς κατηγορικῆς ἐπιταγῆς

ἀλλά ὅταν ὁ Σίσυφος ἐγγυηθεῖ
τοῦ σώματός του ἡ ὀρθή γωνία σφαδάζει
ἐπανακάμπτει ὁ λίθος ἀπό τήν ὑποτείνουσα
τρέμουν τά χέρια
ἀγγίζουν τόν πολύτιμο μοχλό

Ὁ δρόμος, πάνω κάτω, εἶναι ὁ ἴδιος.

Γιώργος Βέλτσος, Στην Παράδεισο, εκδ. Πλέθρον

Διαμπερής Μεταλλαγή [απόσπασμα]

Ἀπροστάτευτη, ἔνα ὅραμα φλόγας,
ἁπλώθηκες στὸ κάλυμμα τοῦ κρεββατιοῦ,
καθὼς ἀπ’ τὴ φαρέτρα τοῦ πανδαμάτορα
ἀνάβλυζαν ἄστρα λήθης.
Τὰ βλέφαρά σου
ἀνοιγόκλεισαν δύσκολες μέρες.
Μιὰ τρέμη στὴ φωνή σου
ἔκρουσε ἄτολμα τὸ συρμάτινο διάκενο.
Ὁ ἐξωραϊσμὸς τῶν παρορμήσεων
ὑποχώρησε ἄτακτα, συντρίβοντας
τὰ παλιὰ θελήματα, τὸ παλιὸ κέλυφος.
Ἡττηθήκα, ἔλιωσα
ρευστὸς χύθηκα σὲ καινούργια μήτρα.

Γιώργος Βολουδάκης, Νεόδμητο Παρανάλωμα, εκδ. Πλέθρον

'Ο άνρθωπος κάθεται και γράφει μόνος του, δεν μπορεί να κάτσει μόνος του σκέτο, δεν μπορεί να κάτσει μόνος του και να ακούσει χωρίς να μιλάει, δεν μπορεί να κάτσει χωρίς να μιλάει και να βλέπει -άλλη συμφορά κι αυτή-, δεν μπορεί να κάτσει χωρίς να κάτσει, πρέπει οπωσδήποτε να κάνει, πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργεί και να αναδημιουργεί, να πλάθει και να αναπλάθει, να χαλάει ώστε να φτιάξει, να φτιάχνει ώστε να χαλάσει και να ξαναφτιάξει, όχι δεν μπορεί να κάτσει ήσυχος μόνος του ο άνθρωπος, αν μπορούσε να κάτσει μόνος του ήσυχος ο άνθρωπος θα είχαν σωθεί ο ουρανός και η γη και η θάλασσα και όλα όσα έχουν, αλλά ο άνθρωπος δεν διανοείται να κάτσει μόνος του σκέτο, θέλει να γράψει μόνος του, ναι, κάθεται και δημιουργεί μόνος του, κάθεται μεν και δημιουργεί μόνος του αλλά δεν θέλει να αποφύγει έως τέλους την παρουσία των άλλων, ούτε καν στη συνέχεια δεν θέλει να αποφύγει την παρουσία των άλλων, την ανεξέλεγκτη έως τέλους παρουσία των άλλων, την ανεξέλεγκτη, απύθμενη και απροκάλυπτη παρουσία των άλλων, όχι, δεν θέλει να την αποφύγει οριστικά και τελεσίδικα και ανέκκλητα την παρουσία των άλλων, ο άνθρωπος θέλει να γράψει μόνος για να είναι στη συνέχεια με τους άλλους, να έχει τη χαρά να δικαιούται έπειτα να είναι με τους ίδιους άλλους και τους άλλους άλλους, όχι οιουσδήποτε άλλους, του άλλους κατὰ τὴν τάξιν καὶ τὴν δύναμιν αὐτῶν, γιατί και αυτή η βλακεία προσθέτει στην εικόνα που καθ’ ὁμοίωσιν φιλοτεχνεί για τον εαυτό του, στην εικόνα που επιμελημένα και μετά πάθους και μετά μανίας, μετά αυτιστικής μανίας, φιλοτεχνεί για τον εαυτό του.'

Μαρία Λαϊνά, Το Νόημα, εκδ. Καστανιώτη

'Δέν ὑπάρχει περισσότερο «σεξουαλική επανάσταση» ἀπό ἐπανάσταση σκέτη (γιά τίς βιομηχανικά ἐξελιγμένες χῶρες, ἐννοεῖται). Ὁρισμένα τμήματα τοῦ ἔρωτα-ἐρωτισμοῦ-σεξουαλικότητας ἀπελευθερώνονται καί φιλελευθεροποιοῦνται ἄλλα εἶναι περισσότερο ἀπωθημένα (πεζή διαπίστωση). Εἶναι ὅλα τό ἴδιο σημαντικά; Τό σάλιο στό στόμα, ὁ λιμός τοῦ τρίτου κόσμου, μιά ἀνατριχίλα στήν πλάτη μιᾶς κοπέλας καί ἡ γενική ἀπειλή τῆς νεο-φασιστικῆς δικτατορίας (τό δημοκρατικό-ὁλοκληρωτικό καί καπιταλο-σοσιαλιστικό καθεστώς εἶναι ἐπίσης αὐτό που συμβαδίζει -σύμφωνα μέ ὅλες τίς ἐνδείξεις- μέ τήν ἔναρξη -ἀλλά μόνον μέ τήν ἔναρξη;- τῆς πλανητικῆς ἐποχῆς); Σέ ἕνα ὁρισμένο ἐπίπεδο, σέ ὁρισμένες στιγμές, σέ μιά ὁρισμένη συνάφεια τοῦ παιχνιδιοῦ, ὅλα εἶναι ὅμοια, ἐξομοιωμένα, ὁμοίως σημαντικά. Ἀλλιῶς ὄχι. Πουθενά δέν ἔχει λεχθεῖ ποιά εἶναι ἡ κλίμακα καί ἡ ἱεραρχία τῶν βαθμίδων καί δέν ἔχει ἐπίσης λεχθεῖ ὅτι αὐτές μποροῦν καί νά καταργηθοῦν τελείως.'

Κώστας Αξελός, Συζητήσεις, μτφρ. Κατερίνα Δασκαλάκη, εκδ. Νεφέλη

'Η άλλη γυναίκα ποθεί απελπισμένα αυτόν τον νεαρό. Θα έδινε τα πάντα για να τον αποκτήσει. Δεν θα ’χανε μια κόρη, αλλά θα κέρδιζε ένα γιο. Τόσο πολύ θέλει ένα γιο που δεν διστάζει να σακατέψει τις κόρες της. Παίρνει ένα χασαπομάχαιρο και κόβει το δάχτυλο της μεγαλύτερης, έτσι ώστε να χωρέσει το πόδι της στο μικρό παπούτσι.
Φανταστείτε.
Κραδαίνοντας το μαχαίρι, η γυναίκα χυμάει στο παιδί της, που ουρλιάζει και δέρνεται σα να μην ήταν κορίτσι αλλά αγόρι που η γριά το κυνηγούσε για να του πελεκήσει κάτι πολύ πιο ζωτικό από δάχτυλο. Όχι! Τσιρίζει. Μάνα! Όχι το μαχαίρι! Όχι! Παρόλ’ αυτά, της το κόβει και το πετάει στο τζάκι, μες στις στάχτες, όπου το ανακαλύπτει η Σταχτοπούτα, μένει άναυδη, νιώθει φόβο μαζί και δέος μπροστά στο φαινόμενο της μητρικής αγάπης.
Της μητρικής αγάπης, που τυλίγεται γύρω απ’ αυτές τις κόρες σα σάβανο.'

Άντζελα Κάρτερ, 'Σταχτοπούτα ή Το Φάντασμα της Μάνας' από την ανθολογία Οι Κυρίες του Τρόμου, μτφρ. Χρύσα Τσαλικίδου, εκδ. Επιλογή