Ἐσύ σηκώνεσαι τὸ νερὸ ξεδιπλώνεται
Ἐσὺ ξαπλώνεσαι τὸ νερὸ ἀνοίγεται ἄνθος
Ἐσὺ εἶσαι τὸ νερὸ σὰν λοξοδρομήσει
Ἀπὸ τὶς ἀβύσσους του
Ἐσὺ εἶσαι ἡ γὴ ποὺ πιάνει ρίζα
Καὶ σ᾽ αὐτὴν ἀπάνω ὅλα βασίζονται
Ἐσὺ κάνεις φυσαλίδες σιωπῆς μὲς στὴν ἔρημο τοῦ θόρυβου
Ἐσὺ τραγουδᾶς ὕμνους νυχτερινοὺς στὶς χορδὲς τ᾽ οὐράνιου τόξου
Ἐσὺ εἶσαι παντοῦ καταργεῖς ὅλους τοὺς δρόμους
Ἐσὺ θυσιάζεις τὸν καιρὸ
Στὴν ἀτέρμονη νιότη τῆς ἀλάθευτης φλόγας
Ποὺ μὲ πέπλο σκεπάζει τὴν φύση καθὼς τὴν γεννάει
Γυναίκα φέρνεις στὸν κόσμο ἕνα σῶμα τὸ ἴδιο πάντα
Τὸ δικό σου
Ἐσὺ εἶσαι ἡ ὁμοιότητα.
Πολ Ελιάρ, Εύκολο, μτφρ. Μάτση Χατζηλαζάρου, εκδ. Κείμενα