ΕΣΧΑΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Κυνηγημένοι, εκτός των άλλων, από το βοριά και τα στοιχεία της φύσης βρήκαμε έσχατο καταφύγιο στον πρόναο. Ζαρώσαμε σε μια γωνιά βαθύτερη κι απ’ το σκοτάδι. Εκεί μας βρήκανε οι κάννες, το σημάδι τους. Υπό τη σκέπη ενός Θεού να βρούμε θάνατο. Γυναίκες πέντε, τρεις γέροντες, κοπέλες τέσσερις και τα παιδιά επτά συν δύο βρέφη συναντηθήκαμε με τους δικούς μας στα ίδια μέρη, στην ίδια τη γωνιά, στον νάρθηκα του άλλου κόσμου.
*
ΠΑΙΔΩΜΗ
Με έριξε στο στρώμα. Με ξερίζωσε μ’ ό,τι φορούσα και μ’ ό,τι δεν. Με την παλάμη μού έφραζε το στόμα. Μην η φωνή μου πάει να βρει άλλον ουρανό. Και ακουστεί στο πέραν. Κι άρχισε να κουνιέται με ορμή ζώου που δεν του ’λειψε η δύναμη μα η ψυχή και μετράει στη βία το έχει του.
Με άφησε επί τόπου. Πέτρα μουγκομένη σε μέγκενη. Εκεί όπου δεν ήμουν πια. Εκεί με βρήκαν οι άλλες. Γι’ αυτό που δεν ξεπλένεται η ψυχή, το σώμα όλο γυρεύαμε να αποπλύνουμε. Κι από το βάρος του, που για τον αιώνα μιας στιγμής πλάκωνε το κορμί του, δεν αλάφρωσα. Μέχρι που με αλάφρωσε από αυτό κι από έναν ύστερο βίο ο θάνατος που έδωσα μονάχη με το σκοινί.
*
ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ
Ξέρουν πως σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους
Θα βασανίζονται από έναν αδιόρατο κάψιμο
Που άλλοτε θα πνίγει την πνοή τους βαθιά στο στήθος
Και άλλοτε θα δίνει στην αλήθεια τους μιαν ώθηση ζωής.
Προς την ελευθερία
Θανάσης Χατζόπουλος, Υπό Κατασκευήν Σημαίες, εκδ. Πόλις