'Γιατί ἡ ὀμορφιά, ὅσο καί νά μοιάζει ὅτι μπορεῖ νά χειραγωγηθεῖ ἀπό τά μεγάλα ἐμπορικά συμφέροντα, ἄλλο τόσο ἔχει μέσα της, ἀπό τήν ἴδια της τή φύση, ἕνα οὐσιαστικό στοιχεῖο ἀνυπακοῆς, μία δυναμική ἐποικοδομητικῆς ἀντίδρασης. Ἔχει κάτι ἀπό τό ἀσύλληπτο, τό ἄπιαστο, αὐτό τό φῶς πού ἐμπνέει καί δίνει ζωή στα ὄνειρα, στη φαντασία, στην ἐξέλιξη.
Ἡ ὀμορφιά, τό ὠραῖο παραμένουν στό βάθος τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἦταν πάντα καί ὅπως θά εἶναι: ἀδιαχώριστα, ἄτμητα, ἕνας ζεστός ἤλιος πού θερμαίνει καί δίνει ζωή.
Εἶναι τό «καλόν» καί τό «κάλλος» ταυτόχρονα, αὐτό πού δέν διαχωρίζεται σέ καλό καί ὡραῖο, άλλά πού εἶναι καί τά δυό μαζί. Γιατί τό ὡραῖο, τό «ὄντως» ὡραῖο, εἶναι ταυτόχρονα καί καλό, κάνει καλό, γεμίζει τήν ψυχή ὀμορφιά καί ἔρωτα, ὄρεξη γιά ζωή. Τό «καλλόν κάλλος» τῆς τέχνης και τῆς μόδας εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐγγύηση ἐνάντια σέ κάθε προσπάθεια τοῦ οἰκονομικοῦ κυνισμοῦ, ἐνάντια σέ κάθε ἐμπορική ἰσοπέδωση. Εἶναι οἱ βάσεις τοῦ οὐσιαστικοῦ, ὀντολογικοῦ ὑλικοῦ πού ἔχει χτιστεῖ ὁ ἄνθρωπος ἐξ ὁρισμοῦ: αὐτοῦ τῆς δημιουργικότητας.
Δέν πρόκειται γιά ἐπίδειξη αἰσιοδοξίας ἐκ μέρους μου. Ἀπλά πρόκειται γιά εὔλογη πεποίθηση ὅτι ἡ ζωή ὑπάρχει μόνο ὡς δημιουργία. Καθένας εἶναι καλλιτέχνης, ἔλεγε ὁ Joseph Beuys, κι ἐννοοῦσε πολύ σωστά πώς στόν καθένα ὑπάρχει ἕνας πυρήνας δημιουργικότητας ἀνεξάρτητα ἄν ἔχει αὐτός ἤ ὄχι συνείδηση αὐτῆς τῆς σύστασής του.
Ἄρα ὁ καθένας μπορεῖ νά εἶναι μέτοχος τῆς ὀμορφιᾶς, μία ἰδέα πού ὅσο διέπει τήν οὐσία τῆς μόδας δέν ἔχει νά φοβηθεῖ τίποτα ἀπό τούς κυνικούς καί τυχοδιῶκτες τῶν ψευδαισθήσεων τοῦ ὡραίου.
Ἡ ὀμορφιά εἶναι τό «ὄντως» ὡραῖο καί σάν τέτοιο θά συνεχίσει νά θερμαίνει, νά ἐνεργοποιεῖ καί νά ξυπνᾶ τή δημιουργικότητα τοῦ ἀνθρώπου.'
Δημοσθένης Δαββέτας, Μόδα και Σύγχρονη Τέχνη, εκδ. Ευρασία