Ζινίδα. Καὶ ποῦ εἶδες ὄμορφη γυναίκα νἄναι φτωχοντυμένη ; Ἄν δὲν εἶν’ αὐτός, ἄλλος θὰ βρεθεῖ νὰ τὴν ἀγοράσει — αὐτοί, βλέπεις, ἀγοράζουν κάθε τί ὄμορφο. Ναί, τὸ ξαίρω : δέκα χρόνια θἄναι μελαγχολικὴ καλλονή, ποὺ θὰ τὴν ἐρωτέβουνται ὅλοι οἱ ὠχροὶ νέοι. Ὑστερώτερα θἀρχίσει νὰ βάφει τὰ μάτια της καὶ νὰ χαμογελάει, ὕστερα θὰ πάρει. . .
Κεῖνος. Γιὰ ἐραστὴ κανένα σωφὲρ ἤ κανένα ἁμαξᾶ ; Δὲν τὰ προλέγεις, ἄσχημα, Ζινίδα !
Ζινίδα. Ὄχι, ψέμματα ; Δὲν θέλω νὰ ὑποκλέψω τῆν ἐμπιστοσύνη σου... μὰ σήμερα σὲ λυπᾶμαι πολύ, Κεῖνε ! Τἰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ἐναντίον τῆς μοίρας μας ; Μὴ σοῦ κακοφανοῦν τὰ λόγια μιᾶς γυναίκας ὅπως έγώ. Ἐμένα μοῦ ἀρέσεις, μὰ δὲν εἶσαι ὄμορφος, δὲν εἲσαι πολὺ νέος, δὲν εἶσαι πλούσιος κ’ ἡ θέση σου. . .
Κεῖνος. Εἲναι νὰ βλέπω μονάχα ἀπὸ μακρυὰ τὶς ὄμορφες ; (γελάει). Μὰ ἄν ἐγὼ δὲ θέλω ;
Ζινίδα. Πόσους παράδες κάνει ἕνα δικό σου θέλω ἤ δὲ θέλω ; Σὲ λυπᾶμαι, καϋμένε μου φίλε, μὰ ἄν εἶσαι δυνατός, ἄν εἶσαι ἄντρας. . . . καὶ μοῦ φαίνεται πὼς εἶσαι, ἕνας δρόμος σοῦ ἀπομένει : νὰ ξεχάσεις. . .
Κεῖνος (γελάει). Κι’ αὐτὸ τὸ λὲς δύναμη σύ ; Σύ, ἡ βασίλισα Ζινίδα, ποὺ ποθεῖ νὰ ξυπνήσει τὸν ἔρωτα ἀκόμα καὶ στοῦ λιονταριοῦ τὴν καρδιά ; Σὐ, ποὺ γιὰ μιὰ μονἀχα στιγμὴ ἀπατηλὴς κατάχτησης εἶσ’ ἕτοιμη νὰ θυσιάσεις τὴ ζωή σου, σὺ μοῦ δίνεις αὐτὴ τὴ συμβουλή ; Νὰ ξεχάσω ! . . . Δόμου τὸ χέρι σου, ὡραία μου, γιὰ νὰ δεῖς πόση δύναμη ἔχει τὸ σφίξιμό μου. . . . καὶ μὴ μὲ λυπᾶσαι !
Λεονίντ Νικολάγιεβιτς Αντρέγιεφ, Ο Κλόουν, μτφρ.Κοραλία Μακρή, εκδ. Δωδώνη