'[...] η ιστορία της λογοθετικής διαμόρφωσης του «αυτοκτονικού ομοφυλόφιλου» μας βοηθάει να κατανοήσουμε την περίσκεψη πολλών ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στο να αποδεχθούν ανεπιφύλακτα την υποστήριξη που προσφέρεται από τις ψυχιατρικές υπηρεσίες, και ίσως ακόμη και να ρίξει λίγο φως στην επιφύλαξη ή αβεβαιότητα εντός των υπηρεσιών ψυχικής υγείας ως προς το πώς να κατανοήσουν καλύτερα, και να εμπλακούν με, εκείνους από τις ομάδες σεξουαλικών μειονοτήτων που βιώνουν ψυχολογικές ή συναισθηματικές δυσκολίες. Ωστόσο, καθώς η αυτοκτονία εξακολουθεί να διαβάζεται ως πρωτίστως ένα ζήτημα ψυχιατρικής μέριμνας, παραμένει ένα ζήτημα ως προς το πού να στραφούν εκείνοι εντός της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην περίπτωση που βιώσουν κάποια μορφή αυτοκτονικής δυσφορίας και, δυστυχώς, όπως σημειώθηκε, το πρόβλημα του θεσμοποιημένου καθεστώτος διακρίσεων εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων δεν είναι απλώς κάτι που ανήκει στην ιστορία. Επί του παρόντος, καλύτερη εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα σ’ έναν, σε μεγάλο βαθμό, ετεροσεξιστικό και ομοφοβικό κόσμο, μία έμφαση στη φροντίδα παρά μάλλον στη διάγνωση, και η ενθάρρυνση θετικών αναπαραστάσεων των ΛΟΑΤΚΙ ζωών και εντός της βιβλιογραφίας για την ψυχική υγεία (και ευρύτερα) θα φαινόταν πως είναι αναγκαία βήματα για να ξεπεραστούν η ανησυχία και η καχυποψία που έχουν υπάρξει, και συνεχίζουν να υπάρχουν, ανάμεσα σε στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μία κατανόηση της ιστορίας αυτών των προβλημάτων μπορεί να ενεργήσει για να δώσει μία βάση στη διατύπωση και στην πραγματοποίηση τέτοιων δυνητικά χρήσιμων μέτρων.'
Ίαν Μαρς, Δύο Κείμενα για την Αυτοκτονία, μτφρ. Βάσια Λέκκα, εκδ. Πλέθρον