'Μόνος, παρατηρούσε τον ουρανό που έσβηνε, το σκοτάδι να βαθαίνει. Κοίταζε τον ορίζοντα που πνιγόταν, γιατί ήξερε από πείρα τους σπασμούς που θα προκαλούσε η επιθανάτια αγωνία του. Και στο σκοτάδι μπορούσε να ακούει καλύτερα, να ακούει τους ήχους που η μέρα τους είχε κρύψει, ανθρώπινους ψιθύρους, για παράδειγμα, και τη βροχή στο νερό.'
Σάμουελ Μπέκετ, Μερσιέ και Καμιέ, μτφρ. Άρης Μπερλής, εκδ. Ύψιλον