Ξαναγυρίζω, μένω έκπληκτος
που βρίσκω εκεί το θλιμμένο της πρόσωπο
ως μέσα στη σπηλιά ουρανός και χώμα
και μια μια οι παλιές φωνές
πέρα απ’ τον τάφο
κι αργά το ίδιο φως
που στις πεδιάδες της Ένα με αργούς βιασμούς
μούσκευε πριν από λίγο τα χορτάρια
και οι ίδιοι νόμοι όπως πριν από λίγο
κι αργά στον ορίζοντα που σβήνει
η Περσεφόνη και η Άτροπος
αξιολάτρευτο του αμφίβολου κενού
ακόμα το στόμα σκιάς
*
τέτοια σιωπή που ό,τι ήταν πριν
ποτέ ξανά δε θα ’ναι
από τον ξεσχισμένο ψίθυρο
μιας λέξης χωρίς παρελθόν
να ’χει πει πάρα πολλά μην μπορώντας άλλο
κάνοντας όρκο να μη σιωπήσει πια
*
κάθε μέρα επιθυμείς
να ’σαι μια μέρα ζωντανός
όχι βέβαια χωρίς να λυπάσαι
μια μέρα που γεννήθηκες
Σάμουελ Μπέκετ, Ποιήματα Συνοδευόμενα από Σαχλοκουβέντες, μτφρ. Γιώργος Βίλλιος, εκδ. Ερατώ