'Ἀλλά καθώς ὁ ποιητής προσεγγίζει τή θεία παρουσία, τήν καρδιά τοῦ ρόδου τῆς φωτιᾶς, ἡ προσπάθεια τῆς μετάφρασης σέ λόγο γίνεται ὁλοένα καί πιό κοπιαστική. Οἱ λέξεις γίνονται ὁλοένα καί λιγότερο ἐπαρκεῖς γιά νά ἀποδώσουν τήν ἄμεση ἀποκάλυψη. Τό φῶς περνάει ἐλάχιστα στόν λόγο ἀντί νά καθιστᾶ νοηματικά διάφωτη τή σύνταξη· μοιάζει νά διασκορπίζεται σ’ ἕνα ἀσύλληπτο θαῦμα ἤ κατακαίει τόν λόγο μεταβάλλοντάς τον σέ στάχτη. Αὐτό εἶναι τό δράμα τοῦ τελευταίου Ἄσματος. Καθώς ὁ ποιητής προχωρεῖ μπροστά, οἱ λέξεις του πέφτουν πίσω.'
Τζορτζ Στάινερ, Η Σιωπή και ο Ποιητής, μτφρ. Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδ. Έρασμος