ANN SEXTON Όταν ο άντρας εισχωρεί στη γυναίκα
Όταν ο άντρας
εισχωρεί στη γυναίκα,
σαν αλλεπάλληλα κύματα που δαγκώνουν την ακτή,
πάλι και πάλι,
και η γυναίκα ανοίγει το στόμα της από ηδονή
και τα δόντια της λάμπουν
σαν το αλφάβητο,
ο Λόγος εμφανίζεται αρμέγοντας εν’ αστέρι,
και ο άντρας
μέσα στη γυναίκα
δένει έναν κόμπο
ώστε ποτέ πια
να μη χωρίσουν
και η γυναίκα
αναρριχάται σ’ ένα λουλούδι
και καταπίνει τον στήμονά του
και ο Λόγος εμφανίζεται
και απελευθερώνει τα ποτάμια τους.
Αυτός ο άντρας,
αυτή η γυναίκα
με τη διπλή τους πείνα,
προσπάθησαν ν’ αγγίξουν
το παραπέτασμα του Θεού
και για μια στιγμή το κατάφεραν,
όμως ο Θεός
μέσα στη διαστροφή Του
λύνει τον κόμπο.
*
OCTAVIO PAZ
Ψηλαφώντας
Τα χέρια μου
Ανοίγουν τις κουρτίνες του είναι σου
Και με άλλη γυμνότητα σε ντύνουν
Ανακαλύπτουν τα σώματα του σώματός σου
Τα χέρια μου
Επινοούν ένα άλλο σώμα για το σώμα σου
*
WALL WHITMAN
Φύλλα χλόης / 11
Είκοσι οκτώ νεαροί άντρες λούζονται στην ακρογιαλιά,
Είκοσι οκτώ νεαροί άντρες, κι όλοι τους τόσο εγκάρδιοι,
Είκοσι οκτώ χρόνια γυναικείας ζωής, κι όλα τόσο μοναχικά.
Είναι δικό της το ωραίο σπίτι πάνω στη θάλασσα,
Κρύβεται εκεί, όμορφα και πλούσια στολισμένη
πίσω από τα παραθυρόφυλλα.
Ποιος από τους νεαρούς άντρες της αρέσει πιο πολύ;
Α! και ο πιο αδιάφορος είναι όμορφος γι αυτήν.
Για πού το βάλατε κυρία; Σας βλέπω,
Βουτάτε στο νερό, ενώ στέκετε ακίνητη στο δωμάτιό σας.
Χορεύοντας και χαμογελώντας κατέβηκε στην παραλία
ο εικοστός ένατος κολυμβητής
Εκείνοι δεν την είδαν, τους είδε όμως αυτή
και τους αγάπησε.
Τα γένια των νεαρών ανδρών άστραφταν με τα νερά
που έτρεχαν από τα μακριά μαλλιά τους,
Μικρά ποτάμια κυλούσαν πάνω στα κορμιά τους.
Ένα χέρι αθέατο πέρασε κι αυτό πάνω στα κορμιά τους,
Κατέβηκε τρεμάμενο απ΄ τους κροτάφους στα πλευρά τους.
Οι νεαροί επιπλέουν ανάσκελα, οι λευκές κοιλιές τους
τεντώνονται προς τον ήλιο... δεν ρωτάνε ποιος
από πάνω τους έχει αρπαχτεί,
Δεν ξέρουν ποιος ξεφυσά και σβήνει σαν κρεμασμένο,
κυρτωμένο τόξο,
Δεν συλλογίζονται ποιον ραντίζουν με σταγόνες.
*
E. E. CUMMINGS
τώρα που όλα τα δάχτυλα αυτού του δέντρου(γλυκιά μου)-
έχουν
χέρια,και όλα τα χέρια ανθρώπους και
περισσότερο κάθε συγκεκριμένος άνθρωπος είναι(αγάπη μου)
ζωντανός απ’ όσο κάθε κόσμος μπορεί να καταλάβει
και τώρα είσαι και είμαι τώρα και είμαστε
ένα μυστήριο που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,
ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν-
και λάμποντας αυτό το τώρα μας πρέπει να φτάσει στο τότε
το τότε μας θα είναι ένα σκοτάδι που όσο διαρκεί
τα δάχτυλα θα είναι δίχως χέρια·και εγώ δε θα ’χω
εσένα:κι όλα τα δέντρα είναι(περισσότερο από κάθε
γυμνό κορμό)το σιωπηλό του που αδιάκοπα πέφτει χιόνι
-αλλά ποτέ μη φοβηθείς(δική μου,όμορφή μου
άνθισμά μου)γιατί και το τότε είναι έως
από την Ανθολογία Ερωτικής Ποίησης, μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Πατάκης
