'Δύο είναι οι ακραίες μορφές της επιβολής: ο χλευασμός και η γοητεία. Ο χλευαστής υποδουλώνει το θύμα του, το κάνει δηλαδή μαγνητισμένο συνένοχο της ίδιας του της γελοιοποίησης. Το θύμα είναι σαν ναρκωμένο. Πέφτοντας σε όλες τις παγίδες και σωρεύοντας κάθε είδους γκάφες, τροφοδοτεί το πάθος του δημίου του και λέει ακριβώς τα λόγια που θέλει εκείνος να του βάλει στο στόμα. Παρόμοια και η γοητεία απαιτεί μια απόλυτη ισομορφία ανάμεσα στην εικόνα και το αντικείμενο, ανάμεσα στο πλάσμα που θέλει να αποπλανήσει ο κατακτητής και την ιδέα για τη γυναίκα που έχει μέσα στο μυαλό του -τι της αρέσει, τι την κάνει να γελάει, τι την παραξενεύει, την ερεθίζει ή τη γοητεύει. Ο γόης παρασύρει την ενδεχόμενη σύντροφο του μέσα στη φαντασίωσή του, και την αφήνει ανυπεράσπιστη απέναντι σ’ αυτή τη δύναμη έλξης. Η έλξη είναι επομένως ταυτόχρονα το θέλγητρο (η τέχνη να αρέσεις) και η απορρόφηση (η οικειοποίηση του Νέου, η περικύκλωσή του). Η επιβολή είναι επομένως αδιαφορία για την εξωτερικότητα, τόσο επιτακτική που υποτάσσει την εξωτερικότητα στον δικό της νόμο.'
'Στην περίπτωση του αμοιβαίου έρωτα, ο ενικός του «σ’ αγαπώ» κλείνει τα ρήγματα της απόλαυσης μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τον ερχομό της ηδονής: είναι μια σύλληψη που δημιουργεί στο θύμα της την πιο έντονη ευφορία. Ο αποστολέας θέλει να καταλάβει, και ο παραλήπτης καταλαμβάνεται, παθαίνει καταληψία από τη χάρη που του γίνεται. Αμοιβαιότητα υπάρχει όταν ο εκβιασμός της ερωτικής εξομολόγησης φτάνει στον παραλήπτη του με τη μορφή της πλήρωσης.'
'Η ετεροφυλοφιλία δεν υπάρχει, τα κοινωνικά μας συστήματα δεν ενθαρρύνουν παρά έναν ορισμένο τύπο αντρικής (φαλλογεννητικής) ομοφυλοφιλίας, της οποίας κατά παράδοξο τρόπο η πρώτη κίνηση είναι να πλήττει τους άντρες ομοφυλόφιλους (επειδή φέρονται σαν «γυναίκες», κυκλοφορούν οι ίδιοι αντί να προκαλούν την κυκλοφορία, διασπούν την ακεραιότητα του σώματος με το σοδομισμό, και παραβαίνουν το διπλό ταμπού της πρωκτικής διείσδυσης και της ακαθαρσίας;)'
'Οι πολλαπλές λαϊκές ευλάβειες που μοιράζονται σήμερα την κληρονομιά της παλαιάς θρησκείας αντιπαθούν το κρύψιμο: δείξε μου αυτό το στήθος, είμαι έτοιμος να το δω, αλλά όχι όπως είναι, όχι για τη διεγερτική του ιδιότητα. Δούλεψέ το λιγάκι, αισθητικοποίησέ το, ώστε αν πάλλεται κάτω από τα μάτια μου, να πάλλεται από τρελό έρωτα ή επαναστατικότητα. Με άλλα λόγια η χυδαιότητα σήμερα δεν προκύπτει από τα σώματα, αλλά από το άσκοπο της επίδειξής τους. Η κατηγορία δεν αφορά πια το ξεγύμνωμα αλλά την απουσία νοήματος. Για να χαρακτηριστεί κανείς γουρούνι πρέπει τώρα να ξεγυμνωθεί διπλά: από τα ρούχα του και από την υπερβατικότητα.'
Πασκάλ Μπρικνέρ & Αλέν Φινκελκρό, Η Νέα Ερωτική Αναρχία, μτφρ. Μαρίνα Λώμη, εκδ. Αστάρτη
'Χωρίς να το έχω προσχεδιάσει, αφιέρωσα την ήδη μακριά ζωή μου στη λογοτεχνία, στη διδασκαλία, στην απραξία, στη φιλοσοφία, στην ήρεμη περιπέτεια της συζήτησης, στη φιλολογία, που την αγνοώ, σ’ αυτήν τη μυστηριώδη μανία, το Μπουένος Άιρες, και στις περιπλοκότητες που -όχι χωρίς κάποια δόση υπεροψίας- αποκαλούνται μεταφυσική. Ταυτόχρονα δεν έλειψε από τη ζωή μου και η φιλία μερικών ανθρώπων, που είναι το ουσιαστικότερο. Πιστεύω πως δεν έχω ούτε έναν εχθρό, ή, αν έχω κάποιους, ήταν τόσο ευγενικοί που ποτέ δεν μ’ άφησαν να το καταλάβω. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να μας πληγώσει, παρά μόνον εκείνοι που αγαπάμε... Με το να είμαι τυφλός, ζω μέσα στη μοναξιά. Έχω φίλους βέβαια, αλλά δεν είναι δυνατό να μου αφιερώνουν όλο το χρόνο τους. Έτσι, περνώ το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου μόνος. Όλες αυτές τις ώρες, τις περνώ ονειροπολώντας. Έχω πάντα στο νου μου μια ιστορία που θα γίνει διήγημα ή ποίημα. Έχω την τάση να μετατρέπω τα πάντα σε λογοτεχνία. Δεν θα ’λεγα πως είναι το επάγγελμά μου. Είναι η μοίρα μου. Ζω μέσα στη λογοτεχνία... Δεν γράφω για μια μικρή ελίτ που δεν την υπολογίζω, ούτε γι’ αυτό το αφηρημένο και τόσο παινεμένο πλατωνικό σύνολο που αποκαλούμε Μάζα. Δεν πιστεύω σ’ αυτές τις γενικότητες, τις τόσο αγαπητές στους δημαγωγούς. Γράφω για μένα, για τους φίλους μου και για να απαλύνω τη ροή του χρόνου...'
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
'[Ο άνθρωπος] προσκολλάται στα πάντα στη ζωή του, προσκολάται στη φαντασία του, προσκολάται στην ανοησία του, προσκολάται ακόμη και στα βάσανά του - σε αυτά ίσως περισσότερο απ’ όσο σε οτιδήποτε άλλο. Είναι απαραίτητο να απαλλαγεί από την προσκόλληση αυτή. Η προσκόλληση στα πράγματα, η ταύτιση με τα πράγματα διατηρεί ζωντανά χίλια εγώ μέσα του. Αυτά τα εγώ πρέπει να πεθάνουν για να μπορέσει να γεννηθεί το μέγα Εγώ. Αλλά πως γίνεται να θανατωθούν; [...] Σε αυτό το σημείο είναι που εμφανίζεται ως σωτηρία το ενδεχόμενο της αφύπνισης. Αφύπνιση σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι τίποτε, δηλαδή να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι πλήρως και απολύτως μηχανικό πλάσμα, πλήρως και απολύτως ανήμπορος... Στον βαθμό που ο άνθρωπος δεν τρομοκρατείται από τον εαυτό του, δε γνωρίζει τίποτε για τον εαυτό του.'
Πίτερ Ουσπένσκι, Αναζητώντας τον Κόσμο του Θαυμαστού, μτφρ. Χαράλαμπος Γαλανόπουλος, εκδ. Πύρινος Κόσμος
'River' [album: River (1973)] - Terry Reid
