'[Ο άνθρωπος] προσκολλάται στα πάντα στη ζωή του, προσκολάται στη φαντασία του, προσκολάται στην ανοησία του, προσκολάται ακόμη και στα βάσανά του - σε αυτά ίσως περισσότερο απ’ όσο σε οτιδήποτε άλλο. Είναι απαραίτητο να απαλλαγεί από την προσκόλληση αυτή. Η προσκόλληση στα πράγματα, η ταύτιση με τα πράγματα διατηρεί ζωντανά χίλια εγώ μέσα του. Αυτά τα εγώ πρέπει να πεθάνουν για να μπορέσει να γεννηθεί το μέγα Εγώ. Αλλά πως γίνεται να θανατωθούν; [...] Σε αυτό το σημείο είναι που εμφανίζεται ως σωτηρία το ενδεχόμενο της αφύπνισης. Αφύπνιση σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι τίποτε, δηλαδή να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι πλήρως και απολύτως μηχανικό πλάσμα, πλήρως και απολύτως ανήμπορος... Στον βαθμό που ο άνθρωπος δεν τρομοκρατείται από τον εαυτό του, δε γνωρίζει τίποτε για τον εαυτό του.'
Πίτερ Ουσπένσκι, Αναζητώντας τον Κόσμο του Θαυμαστού, μτφρ. Χαράλαμπος Γαλανόπουλος, εκδ. Πύρινος Κόσμος