προγραφές

'Στην πλάκα διαγραφόταν μια παράξενη, ακατανόητη μορφή, που είχε αποτυπωθεί με ποικίλα χρώματα και γραμμές· όποτε η λάμψη στρεφόταν σαν καθρέφτης προς αυτόν, θαμπωνόταν οδυνηρά, όμως αμέσως μετά απάλυναν τα μάτια του πράσινες και γαλαζωπές ανταύγειες· καθώς αγκάλιαζε με το βλέμμα τα διάφορα αντικείμενα, χανόταν όλο και περισσότερο στα βάθη του είναι του, όπου είχε ανοίξει μια άβυσσος γεμάτη οπτασίες, αρμονίες, νοσταλγία και ηδυπάθεια· χιλιάδες ήχοι διέσχιζαν την ψυχή του, πλημμυρίζοντάς την με μελαγχολικές ή ευφρόσυνες μελωδίες που τον συγκλόνιζαν: έβλεπε να ανατέλλει μέσα του ένας κόσμος πλασμένος από οδύνη και ελπίδα· από πελώριους θαυμαστούς βράχους ακλόνητης εμπιστοσύνης και μεγάλους υδάτινους όγκους ποταμών που κυλούσαν μελαγχολικά. Δεν αναγνώριζε πλέον τον εαυτό του και κατατρόμαξε όταν εκείνη η καλλονή άνοιξε το παράθυρο, του πρόσφερε τη μαγική πέτρινη πλάκα, προφέροντας αυτές τις ελάχιστες λέξεις: «»Λάβε αυτό για να με θυμάσαι!»'

Λούντβιχ Τικ, από το διήγημα 'Το Ρούνενμπεργκ', Ο Ξανθός Έκμπερτ. Το Ρούνενμπεργκ, μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Σμίλη

'εἶτ’ αὖ πάλιν αὖθις ἀνιστάμενον συμψῆσαι καὶ προνοεῖσθαι
εἴδωλον τοῖσιν ἐρασταῖσιν τῆς ἥβης μὴ καταλείπειν.
ἠλείψατο δ' ἄν τοὐμφαλοῦ οὐδεὶς παῖς ὑπένερθεν τότ’ ἄν, ὥστε
τοῖς αἰδοίοισι δρόσος καὶ χνοῦς ὥσπερ μήλοισιν ἐπήνθει.'

*

'Όταν πάλι σηκώνονταν, έπρεπε την άμμο να ισιάζουν,
για να μη δουν οι εραστές τα χνάρια που άφηνε η ήβη.
Τότε κανένα παιδί από τον αφαλό και πάνω δεν αλειφόταν,
και στα αιδοία δροσερό το χνούδι, όπως στα μήλα, ανθούσε.'

Αριστοφάνης, Νεφέλαι, μτφρ. Βασίλειος Μανδηλαράς, εκδ. Κάκτος