ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ
[Στὸν José de Almada Negreiros]
α
Νὰ αἰσθάνομαι τὰ πάντα μ’ ὄλους τοὺς τρόπους,
να ’χω ὅλες τὶς ἀπόψεις,
νὰ ’μια εἰλικρινὴς ἀντιφάσκοντας κάθε λεπτό,
νὰ δυσαρεστῶ τὸν ἑαυτό μου μὲ τὴ μεγάλη ἐλευθεριότητα τοῦ πνεύματος,
καὶ ν’ ἀγαπάω τὰ πράγματα σὰν Θεός.
[...]
β
Νὰ αἰσθάνομαι τὰ πάντα μ’ ὅλους τοὺς τρόπους,
νὰ ζῶ τὰ πάντα ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές,
νά ’μια τὸ ἴδιο πράγμα, μ’ ὅλους τοὺς δυνατοὺς τρόπους τὴν ἴδια στιγμή,
νὰ ὑλοποιῶ μέσα μου ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ὅλων τῶν στιγμῶν,
σὲ μία μόνη στιγμή, διάχυτη, ἄπλετη, ὁλόκληρη καὶ μακρινή.
[...]
Πολλαπλασιάστηκα, γιὰ νὰ μὲ νιώσω, γιὰ νὰ μὲ νιώσω, χρειάστηκε νὰ νιώσω τὰ πάντα,
ξεχείλισα, χύθηκα ἔξω ἀπὸ μένα,
γυμνώθηκα, παραδόθηκα
καὶ σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ψυχῆς μου ὑπάρχει ἕνας βωμὸς σὲ διαφορετικὸ θεό.
*
LISBON REVISITED
(1926)
Τίποτα δὲν μὲ δένει μὲ τίποτα.
Θέλω πενήντα πράγματα μαζί.
Ἐπιθυμῶ μὲ τὴ λαχτάρα σάρκας πεινασμένης
κάτι ποὺ δὲν ξέρω τί εἶναι –
σίγουρα ἄλλο δὲν εἶναι ἀπ’ τὸ ἀκαθόριστο...
Κοιμᾶμαι ἀνήσυχος, καὶ ζῶ σ’ ἕνα ἀνήσυχο ὄνειρο
αὐτοῦ ποὺ κοιμᾶται ἀνήσυχος, μισὸς στὸ ὄνειρο.
Μοῦ ἔκλεισαν ὅλες τὶς πόρτες, ἀφηρημένες καὶ ἀναγκαῖες.
Τράβηξαν ἀπὸ μέσα τὶς κουρτίνες σκεπάζοντας ὅλες τὶς ἱστορίες ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ δῶ ἁπ’ τὸ δρόμο.
Δὲν ὑπάρχει στὸ σοκάκι ποὺ βρῆκα ὁ ἀριθμὸς τῆς πόρτας ποὺ μοῦ ἔδωσαν.
Ξύπνησα στὴν ἴδια ζωὴ ποὺ εἶχα ἀποκοιμηθεῖ.
Ὥς καὶ οἱ στρατιὲς τοῦ ὀνείρου μου ἐξολοθρεύτηκαν.
῞Ως καὶ τὰ ὄνειρά μου ἔνιωσαν ψεύτικα καθὼς τὰ ὀνειρευόμουν.
Ὥς κι ἡ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμῶ μὲ κουράζει – ὥς κι ἡ ζωὴ αὐτή...
Φερνάντο Πεσόα, Τα Ποιήματα του Αλβάρο ντε Κάμπος, μτφρ. Μαρία Παπαδήμα, εκδ. Gutenberg