'Η έκφραση αποφεύγει το λόγο. Πώς να βρω λέξεις αντάξιες αυτής της βουβής γλώσσας της σάρκας, καθώς ενώναμε τους εαυτούς μας σε έναν και μοναδικό εαυτό, μες στην ερημιά, κάτω απ’ το διάστικτο υπόστεγο, στο στρώμα μας από βρώμικα μαξιλάρια; Μόνοι, ολομόναχοι, στην καρδιά του μεγαλύτερου συμβόλου της στειρότητας, όπου, πάνω στο λάβαρο της αστερόεσσας έγινε η σύλληψη του παιδιού μας. Ωστόσο, κατοικήσαμε αυτή την αμνημόνευτη ερημιά με ό,τι είχαμε υπάρξει ή ό,τι θα γινόμασταν, με ό,τι είχαμε ονειρευτεί να είμαστε ή ό,τι νομίζαμε πως ήμασταν — προβάλλαμε ο ένας πάνω στον άλλο κάθε παραλλαγή του εαυτού μας, παραλλαγές — υπαρξιακές απόψεις, ιδέες —, που έμοιαζαν να αποτελούν, στην διάρκεια των εναγκαλισμών μας, την ίδια την ουσία του εαυτού μας· μια συμπυκνωμένη ουσία ύπαρξης, λες κι είχαμε δημιουργήσει, από εκείνα τα αβυσσαλέα φιλιά κι απ’ τον αλληλοεισδυόμενο κι αδιαφοροποίητο έρωτά μας, τον Πλατωνικό ερμαφρόδιτο, το ολοκληρωμένο και τέλειο πλάσμα, το οποίο είχε επιδιώξει εκείνος, μ’ έναν παράλογο και συγκινητικό ηρωισμό, να φτιάξει μέσα στον ένα και μοναδικό εαυτό του· γεννήσαμε το ον που σταματάει το χρόνο, μες στην αυτο-επινοημένη αιωνιότητα των εραστών.
Το ρολό του έρωτα σταματάει όλα τα ρολόγια.
Φάε με.
Καταβρόχθισέ με, εκμηδένισέ με.'
'Τοιχώματα από σάρκα και γλοιώδες βελούδο.
Προς τα μέσα.
Μια σπλαχνική κι όμως απόλυτα ρυθμική σύσπαση κάνει τους τοίχους να κυματίζουν και να με καταπίνουν.
Δεν φοβάμαι όσο άλλοτε, να γλιστρήσω σαν σκουλήκι μες στη ζεστή σάρκα των σωθικών της γης, γιατί τώρα ξέρω ότι η Μητέρα είναι ένα σύμβολο κι ότι έχει αποσυρθεί σε μια σπηλιά του υποσυνείδητου. Όλα εξελίσσονται πολύ πιο αργά απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Κινούμαι με τον αβίαστο ρυθμό της Ηώκαινης υποπεριόδου. Η φιάλη με το ρευστοποιημένο κεχριμπάρι είναι ένα ρολόι, που μου λέει πως από πάνω μου φυτρώνουν πεύκα, εκεί που η θάλασσα θα τα σκεπάσει μια μέρα, όταν δροσίσει λίγο ο ήλιος. Σ’ αυτά τα δάση αναπτύσσονται οξιές, καστανιές, σφεντάμια, ου, γκι, κέδροι, ελιές, δάφνες, γεράνια, καμέλιες... τα μυρμήγκια κι οι αράχνες και οι μικροί σκορπιοί δεν θα αλλάξουν πολύ, παρόλο που τα θαλάσσια κρίνα θα απολιθωθούν πολύ πριν γεννηθώ εγώ κι ας ανθίζουν τώρα στις όχθες του ωκεανού. Υπήρχε τότε ένα πουλί που λεγόταν «αρχαιοπτέρυξ», το απολίθωμα του οποίου θα βρεθεί στους σχιστόλιθους τους Σόλενχοφεν· πουλί κι ερπετό μαζί, ένα ον που συνδυάζει τα δυο αντίθετα στοιχεία του αέρα και της γης. Απ’ την αγγελική του πλευρά προέρχεται ολόκληρο το οικογενεικό δέντρο των πτερωτών, ιπτάμενων πλασμάτων κι απ’ την ερπετόμορφη ή σατανική πλευρά του, τα σταυροειδή, τα σκουλήκια, τα λεπιδόπτερα και η χαριτωμένη μικρή σαλαμάντρα. Η αρχαιοπτέρυξ έχει φτερά στην πλάτη της, αλλά και σπονδύλους στην ουρά της· νύχια στις άκρες των φτερών· και δυο σειρές δόντια. Ένα απ’ αυτά τα αξιοπερίεργα, πρωτογενή, ενδιάμεσα όντα, άγγιξε, περνώντας μέσα απ’ τα ευωδιαστά, αρχαία δάση, ένα αιωρούμενο δάκρυ ρετσινιού κι άφησε πίσω του ένα φτερό.
Ένα αξιοπερίεργο, πρωτογενές, ενδιάμεσο όν, τη φύση του οποίου γνώρισα στην έρημο.
Τα πτηνά του αέρα ρίχνουν όλα τα φτερά τους κι αυτά πέφτουν απαλά στη γη· λέπια εμφανίζονται τώρα στα μικρά σώματά τους.
Προχωρώ λίγο-λίγο προς την αρχή και το τέλος του χρόνου.'
Άντζελα Κάρτερ, Το Πάθος της Νέας Εύας, μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, εκδ. Χατζηνικολή