Ο ΗΛΙΟΣ ΤΙΤΛΟΦΟΡΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ
Ὁ ἥλιος μὲ κάποιον τρόπο τιτλοφορεῖ τὴ φύση. Ἰδοὺ πῶς.
Τὴν πλησιάζει νύκτωρ ἀπὸ τὰ νῶτα. Ὕστερα ἐμφανίζεται στὸν ὁρίζοντα τοῦ κειμένου, κι ἐνσωματώνεται μιὰ στιγμὴ στὴν πρώτη γραμμή, γιὰ ν’ ἀποκοπεῖ ἀμέσως. Καὶ ἡ στιγμὴ αὐτὴ εἶναι ματωμένη.
Ἀνατέλλοντας σιγὰ σιγά, φτάνει στὸ ζενίθ, ὅπου ἡ σωστὴ θέση τοῦ τίτλου, κι ὅλα εἶναι ἀκριβοδίκαια, ὅλα ἀνάγονται στὸν ἥλιο μ’ ἀχτίνες ἰσομήκεις κι ἰσοδύναμες.
Μόλις ὅμως δύει σιγὰ σιγὰ πρὸς τὴν κάτω δεξιὰ γωνία τῆς σελίδας, καὶ καθὼς διαβαίνει τὴν τελευταία γραμμὴ γιὰ νὰ βυθιστεῖ ξανὰ στὸ σκότος καὶ τὴ σιωπή, καὶ πάλι ἡ στιγμὴ εἶναι ματωμένη.
Γρήγορα τότε ἡ σκιὰ κυριέυει τὸ κείμενο καὶ σὲ λίγο δὲν διαβάζεται πιά.
Τότε ἀντηχεῖ ἡ κραυγὴ τῆς νύχτας.
*
ΣΤΗΝ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΑ ΥΛΗ
Οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα -κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι-εἶμαστε ἴσως ὄνειρα ἐπακόλουθα τῆς θείας Ὕλης:
Λεκτικὰ ἀπότοκα τῆς θαυμαστῆς φαντασίας της.
Θὰ μπορούσαμε λοιπὸν νὰ ποῦμε πὼς ἡ φύση ὁλόκληρη, μαζὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι, εἶναι μονάχα μιὰ γραφή· μιὰ γραφὴ μὴ σημαίνουσα, ἀφοῦ δὲν ἀναφέρεται σὲ κανένα σημασιολογικὸ σύστημα. Κι εἶναι ἕνα σύμπαν ἀπροσδιόριστο, κυριολεκτικᾶ ἄπειρο, χωρὶς διαστάσεις.
Ἐνὼ ὁ κόσμος τῶν λέξεων εἶναι ἕνα πεπερασμένο σύμπαν.
Ἐπειδὴ ὅμως ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ πολὺ εἰδικὰ καὶ ἰδιαιτέρως συναρπαστικὰ αὐτὰ στοιχεῖα, τοὺς σημαίνοντες καὶ δομημένους φθόγγους ποὺ ἐκφέρουμε, αὐτοὺς ποὺ μᾶς βοηθοῦν νὰ κατανομάζουμε τὰ φυσικὰ ἀντικείμενα καὶ συγχρόνως να ἐκφράζουμε τὰ αἰσθήματά μας,
Φτάνει νὰ ὀνομάσουμε ὁτιδήποτε -κάπως- γιὰ νὰ ἐκφράσουμε τὰ πάντα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ συγχρόνως νὰ μεγαλύνουμε τὴν ὕλη, ὑπόδειγμα γραφῆς καὶ θεία πρόνοια τοῦ πνεύματος.
Φρανσίς Πονζ, Η Φωνή των Πραγμάτων, μτφρ. Χριστόφος Λιοντάκης, εκδ. Γαβριηλίδης