'[...] Σίγουρα δεν ήταν απλώς τα δαντελωτά περιγράμματα των κλαδιών που σάλευαν στο φόντο του φεγγαρόφωτου. Αυτές κινούνταν ανεξάρτητα. Υψώνονταν ψηλά σ’ ένα συνεχές ρεύμα από τη γη προς τον ουρανό, όπου και χάνονταν εντελώς μόλις έφταναν στην σκοτεινιά του στερεώματος.
Αλληλοπλέκονταν η μία με την άλλη, φτιάχνοντας έτσι μία τεράστια στήλη, και είδα ότι τα μέλη και τα γιγάντια κορμιά τους έλιωναν το ένα μέσα και έξω από το άλλο, σχηματίζοντας εκείνη τη φυλλοειδή στήλη που λύγιζε και σειόταν σπειροειδώς μαζί με τα δέντρα που συστρέφονταν μαστιγωμένα από τον άνεμο. Ήταν γυμνές, ρευστές μορφές, που αναδίδονταν από τα θαμνόδεντρα, σχεδόν μέσα από τα φυλλώματα ανεβαίνοντας σαν μια ζωντανή στήλη προς τους ουρανούς. Τα πρόσωπά τους δεν μπορούσα να τα διακρίνω καθόλου. Έρρεαν ασταμάτητα προς τα ύψη, ενώ λικνίζονταν σε μεγάλες γυριστές καμπύλες, με το δέρμα τους να έχει μια μουντή χαλκόχρωμη χροιά.'
Άλτζερνον Μπλάκγουντ, Οι Ιτιές, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7