'Το σκυθρωπό μεγαλείο αυτών των απόμακρων και μοναχικών τόπων μάλλον τον κατέκλυζε με μια αίσθηση της δικής του ασημαντότητας. Η βλοσυρή αίσθηση των πυκνόφυτων και άγριων περιοχών, που θα μπορούσαν να περιγραφούν μονάχα σαν αμείλικτες και τρομερές, φαινόταν ν’ αναδίδεται από εκείνα τα αλαργινά γαλάζια δάση που αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα και που αποκαλύπτονταν τώρα μπροστά τους. Καταλάβαινε τη σιωπηλή τους προειδοποίηση. Είχε επίγνωση της δικής του απόλυτης ανημποριάς.'
'Τα πιο ευάλωτα σημεία ενός ανθρώπου, μάλιστα, λένε ότι είναι τα πόδια και τα μάτια του· τα πόδια, βλέπετε, επειδή αποζητούν την περιπλάνηση και τα μάτια επειδή αποζητούν την ομορφιά.'
Άλτζερνον Μπλάκγουντ, Γουέντιγκο, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7