'Ὅμως [...] τούτοις ἀλλοίωσιν καὶ γένεσιν ἐνδέχεται ποιεῖν, καθάπερ εἴρηται, τροπῇ καὶ διασθιγῇ μετακινοῦντα τὸ αὐτὸ καὶ ταῖς τῶν σχημάτων διαφοραῖς, ὅπερ ποιεῖ Δημόκριτος. Διὸ καὶ χροιὰν οὔ φησσιν εἶναι· τροπῇ γὰρ χρωματίζεσθαι.'
'Ἐπεὶ τοίνυν πάντῃ τοιοῦτόν ἐστι τὸ σῶμα, διῃρήσθω. Τί οὖν ἔσται λοιπόν; μέγεθος; οὐ γὰρ οἷόν τε· ἔσται γάρ τι οὐ διῃρημένον, ἦν δὲ πάντῃ διαιρετόν. Ἀλλὰ μὴν εἰ μηδὲν ἔσται σῶμα μηδὲ μέγεθος, διαίρεσις δ' ἔσται, ἤ ἐκ στιγμῶν ἔσται, καὶ ἀμεγέθη ἐξ ὧν σύγκειται, ἤ οὐδὲν παντάπασιν, ὥστε κἂν γίνοιτο ἐκ μηδενὸς κἂν εἴη συγκείμενον, καὶ τὸ πᾶν δὴ οὐδὲν ἄλλ' ἢ φαινόμενον.'
*
'Ωστόσο [...] είναι δυνατό να προκαλέσει κάποιος αλλοίωση και γένεση στα σώματα αυτά, αν μετακινώντας το ίδιο πράγμα με τροπή και διάταξη και με διαφοροποίηση των σχημάτων, πράγμα που κάνει ο Δημόκριτος (γι' αυτό και ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει χρώμα, γιατί η χρώση, κατά την άποψή του, οφείλεται στην τροπή των σχημάτων).'
'Αφού, λοιπόν, το σώμα είναι ολοσχερώς διαιρετό, έστω ότι το διαιρέσαμε. Τι θ' απομείνει, τότε; Μέγεθος; Δεν είναι δυνατό, γιατί τότε θα υπάρχει κάτι που δεν διαιρέθηκε, ενώ υπετέθη ως ολοσχερώς διαιρετό. Αν, όμως, δεν απομείνει κανένα σώμα ή θ' αποτελείται από σημεία, και τα συστατικά του δεν θα έχουν μέγεθος, ή δεν θα υπάρχει απολύτως τίποτα. Έτσι, θα γινόταν από το τίποτα και θ' αποτελούνταν από τίποτα και το όλον δεν θα ήταν παρά μόνο φαινόμενο.'
Αριστοτέλης, Περί Γενέσεως και Φθοράς, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος