προγραφές

'The body internal is the body abstracted from itself and re-made as a polymorphous and mutable interality. Within this chimerical, shape-shifting stratum, “everything must be ready to penetrate, envelop and evaginate.” This is the “round phallicism” Barthes celebrates in Bataille’s dissemination of eye/sun/testicle poeisis from eye shocket to vagina. For Brophy the body internal is a “moebius spawn" of transmogrification whereby colon, sphincter, vagina spaces.” And pornography, traditionally conceived as a scopophillic act of seduction, titillation and capitulation, is the last place you will find it. To seek it out we need to adapt a form of what Rex Butler has called “non-genital thought." Butler's account of the body without organs suggests that "for every attempt to territorialise or master there is an equal or opposite deterritorialisation.”'

Darren Tofts, 'Interiors'

* * *

'Pornography (following Jean Baudrillard in Seduction is a genre that attempts to say and to show everything; it is a defined by the attempt to complete its revelations. For Baudrillard, this opposes necessary mystery. I would argue instead that the seductive remains within the pornographic; it is crucial to the pleasure of pornography that it is never quite successful. There is always more to be revealed, more that eludes our sight as well as our saying. Even in images, still or moving, the body resists; however opened, it keeps itself; however on display, it can only inadequately say its sensations. The impossibility of some final, full, absolute revelation multiplies pornography’s words and renders its images “harder,” exaggerating the flesh without ever quite fully succeeding in revealing flesh's delightful shame. We can neither say nor show enough.
But this is not simple, or simple annoying, frustration: it is part of the very nature or pleasure. Levinas, in fact, attributes failure to pleasure itself, and in this failure he finds pleasure's link to shame. Pleasure, which shatters the instant, is an attempt to escape the tedious limits of oneself, if only for the that instant. And yet pleasure “is a deceptive escape. For it is an escape that fails. If, like a process that is far from closing up on itself, pleasure appears in a constant surpassing of oneself, it breaks up just at the moment where it seems to get out absolutely.” One cannot absolutely exteriorize oneself, either in being outside oneself or in being fully revealed to that outside. And the pleasure we take in revelation, in being known, must finally fail with it. Levinas adds that "at the moment of [pleasure’s] disappointment, which should have been that of its triumph, the meaning of its failure is underscored by shame. But it is just possible, pleasure being as adaptable and determined as it is, to turn pleasure back to that very shame and failure as well.'

Karmen MacKendrick, 'Humiliated Subjects'

from Pornotopias: Image, Apocalypse, Desire, edited by Louis Armand, Jane Lewty & Andrew Mitchell, publisher: Litteraria Pragensia

'Ἐν κατακλεῖδι, ἡ ἠθικὴ θεμελίωση τοῦ δικαιώματος στὴ ζωὴ ἐπιτάσσει στὴν ντερριντιανὴ σκέψη νὰ προσφύγει στὸ ἀδύνατον, στὸ ἀπροϋπόθετο ποὺ κινεῖται πέραν τῆς οἰκονομίας τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἐπιβίωση, ἕνα ἀέναο ἀδύνατον, θὰ ἔλεγα μιὰ διαρκὴς ροὴ ἀπρόβλεπτων συμβαντικῶν στιγμῶν. Ὡς ἐπιζῶντες βιώνουμε ἀνὰ πάσα στιγμὴ τὴ ζωή μας σὰν ἕνα ἐπαναλαμβανόμενο ἀπροσδόκητο συμβὰν ποὺ δὲν ἔχει προγραμματιστεῖ ἀλλὰ ἀπειλεῖται συνεχῶς ὡς πρὸς τὴ δυνατότητά του. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀπειλὴ καθιστᾶ τὴν ἐπιβίωση πολύτιμη καὶ τὴν κατάφασή της πρωταρχική: ἡ ντερριντιανὴ προτροπὴ νὰ καταφάσκουμε τὴν ἐπιβίωση σημαίνει ὅτι ὀφείλουμε νὰ ἐῖβεβαιώνουμε ἀνὰ πάσα στιγμή, πέραν τῆς οἰκομομίας τοῦ δυνατοῦ, τὸ ἀνὰ πάσα στιγμὴ ἀπειλούμενο καὶ ἀπροσδόκητο θαῦμα τῆς ἐπι-βίωσης. Τελικά, ὁ θάνατος, ἄν καὶ εἶναι ἀνὰ πάσα στιγμὴ ἐπικείμενος, παραμένει ἐν τούτοις προβλέψιμος ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔλευσή του. Τὴν ἄφιξὴ του μᾶς τὴ διασφαλίζει, τὴν προεξοφλεῖ, τὴν προκαταλαμβάνει ἡ περατότηρά μας, ἡ θνητότητά μας. Ἀντίθετα, ἡ ἐπιβίωσή μας εἶναι κατ’ οὐσίαν μὴ προβλέψιμη, γιατὶ ποτὲ δὲν θὰ μάθουμε τὴ χρονικὴ διαρκειά της. Ἄν καὶ ἔχουμε ἐπιγνωση τοῦ γεγονότος ὅτι «εἴμαστε ὅλοι ἐπιζῶντες μὲ ἀναστολή», ποτὲ δὲν θὰ μάθουμε πότε ἐκπνέει αὐτὴ ἡ ἀναστολή - καὶ πρωτίστως ἡ ἀναστολὴ τῆς ἐπιβίωσης τοῦ ἄλλου: νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι πρωταρχικὰ εἴμαστε ἐπιζῶντες τοῦ ἄλλου.

Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀδύνατη, συμβατικὴ ἐπιβίωση καθιστᾶ δυνατὴ τὴ ζωὴ, τῆς δίνει ἀξία, ἀξιοδοτεῖ τὸ δικαίωμα στὴ ζωή, μάλιστα ἐπαγγέλεται στὴ ζωὴ τὴν ἀπαλλαγή της, τὴ θανάτωση. Μιὰ ἐπιβεβαίωση ἡ ὁποία, συνδεδεμένη μὲ τὸ ἀδύνατον ἀπροϋπόθετο χωρὶς κυριαρχία, μὲ τὸ ἀδύνατον συμβὰν, τουτέστιν μὲ τὸ πέραν τῆς τάξης τοῦ διαπιστωτικοῦ καὶ κυρίως τοῦ ἐπιτελεστικοῦ, θέλει νὰ διασφαλίσει τὸ δικαίωμα στὴ ζωή, τὴν εὶρήνη ὄχι μέσῳ τῆς ἐπιβολῆς σωστῶν-δίκαιων δικαιο-πολιτικῶν ὅρων, ἀλλὰ προτάσσοντας συνάμα μιὰν ὑπερηθικὴ ἑτερονομία ἡ ὁποία προϋποθέτει τὴν ἀπροϋπόθετη ἔλευση τοῦ ἄλλου, τὸν ἀνὰ πάσα στιγμὴ ἐπικείμενο θάνατό του, καὶ συνάμα θέτει ὡς πρωταρχικὸ ἠθικὸ ἀξίωμα τὴν ἐντολὴ οὐ φονεύσεις.'

Βαγγέλης Μπιτσιώρης, Ζακ Ντερριντά: Ζωή, Θάνατος, Επιβίωση, εκδ. Νεφέλη

'Within the shifting discourses of nationalism, the image of woman shifts accordingly and serves the image of the nation-state (in different but analogous ways to the masculine body [...]; analogous because the body serves nationalist discourses; different, because agency and power are invested in the female body). [...] However, the image of the liberated woman serves the nation-state just as much as the maternal one. In the first, the display of the woman's maternal body functions as a mise-en-scène for the nation's concern about demographic decline. In the latter, the liberated female body serves the nation's image as modern and not reactionary. The symbolic use of the female body is enough to tell us that nationalist discourses are invented in producing a national identity that is dialectically based in the principle of "lack", and that national culture in this regard has its starting (but disguised/absent) point: denial, deficiency/lacking and repression. In much the same way as nationalisms invent nations where they do not exist, rational culture does not represent what is there but asserts what is imagined to be there: a homogenised fixed common culture. National culture then participates in the practice of repression which is in itself an act or form of alienation (starting with the fact that it alienates what cannot tolerate) - it creates a common culture in which the individual is also alienated.'

Susan Hayward, 'Framing National Cinemas', Cinema & Nation, publisher: Routledge

'Σε ορισμένα είδη αράχνης και σε κάποια αλογάκια της Παναγίας, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο το αρσενικό να καταβροχθίζεται από το ταίρι του αμέσως μετά ή και κατά τη διάρκεια της συνουσίας. Οεν λόγω κανιβαλισμός επιτελείται σαφώς με τη συγκατάθεση του αρσενικού -διότι το αρσενιικό προσεγγίζει το θηλυκό, δεν κάνει καμιά προσπάθεια να του ξεφεύγει, και μερικές φορές χαμηλώνει ακόμη και το κεφάλι και το θώρακά του προς το στόμα του θηλυκού προκειμένου εκείνο να μπορέσει να καταβροχθίσει το πάνω μέρος του, ενώ η κοιλιά του αρσενικού παραμένει στη θέση της ολοκληρώνοντας τη διαδικασία έγχυσης σπέρματος στο σώμα του θηλυκού.
Αν κάποιος θεωρεί τη φυσική επιλογή ως τη μεγιστοποίηση της επιβίωσης, τότε μια τέτοια κανιβαλιστική αυτοκτονία δεν έχει κανένα νόημα. Στην πραγματικότητα, η φυσική επιλογή μεγιστοποιεί τη μεταβίβαση γονιδίων, και η επιβίωση στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί απλώς στρατηγική η οποία παρέχει επαναλμβανόμενες ευκαιρίες για τη μεταβίβαση γονιδίων. Ας υποθέσουμεότι οι ευκαιρίες για τη μεταβίβαση των γονιδίων εμφανίζονται απρόβλεπτα και σπάνια, και ότι ο αριθμός των απογόνων που παράγονται από τέτοιες ευκαιρίες αυξάνεται σε συνάρτηση με τις συνθήκες διατροφής του θηλυκού. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάποια είδη αράχνης και στα αλογάκια της Παναγίας, τα οποία ζουν σε χαμηλές πληθυσμιακές πυκνότητες. Ένα αρσενικό θα είναι τυχερό εάν συναντήσει έστω και ένα θηλυκό σε όλη του τη ζωή -και κάτι τέτοιο δύσκολα συμβαίνει για δεύτερη φορά. Η καλύτερη στρατηγική για το αρσενικό είναι να παράγει με το ταχύτερο του εύρημα όσο το δυνατόν περισσότερους απογόνους που να φέρουν τα γονίδιά του. Από την άλλη, όσο μεγαλύτερα είναι τα αποθέματα τροφής ενός θηλυκού, τόσο περισσότερες θερμίδες και πρωτεΐνες θα διαθέτει για να τις μετατρέψει σε αβγά. Εάν το αρσενικό έφευγε μετά το ζευγάρωμα, πιθανόν να μην έβρισκε άλλο θηλυκό· και έτσι, η συνέχιση της επιβίωσής του θα ήταν ανώφελη. Αντίθετα, ενθαρρύνοντας το θηλυκό να το φάει, του δίνει τη δυνατότητα να παράγει περισσότερα αβγά που θα φέρουν τα γονίδιά του. Επιπλέον, μια θηλυκή αράχνη της οποίας το στόμα είναι απασχολημένο με το να τρώει το σώμα του αρσενικού, επιτρέπει στη συνουσία να διαρκέσει πολύ περισσότερο, με αποτέλεσμα να μεταφέρεται μεγαλύτερη ποσότητα σπέρματος, και να γονιμοποιούνται περισσότερα αβγά. Η εξελικτική λογική της αρσενικής αράχνης είναι άμεμπτη, μας φαίνεται δε περίεργη μόνο και μόνο επειδή άλλες πτυχές της ανθρώπινης βιολογίας καθιστούν επιζήμιο τον σεξουαλικό κανιβαλισμό. Οι περισσότεροι άνδρες έχουν περισσότερες από μία ευκαιρίες στη ζωή τους για να συνουσιαστούν· επιπλέον, ακόμη και οι γυναίκες που διατρέφονται καλά γεννούν συνήθως μόνο ένα μωρό κάθε φορά ή, στην καλύτερη περίπτωση, δίδυμα· τέλος, μια γυναίκα δεν θα μπορούσε να καταναλώσει τόση ποσότητα από το ανδρικό σώμα με τη μία ώστε να βελτιώσει σημαντικά τη διατροφική βάση της για την εγκυμοσύνη.'

Τζάρεντ Ντάιαμοντ, Γιατί το Σεξ Είναι Διασκεδαστικό; Η Εξέλιξη της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας, μτφρ. Κλείτος Παρασκευόπουλος, εκδ. Κάτοπτρο

'Deleuze and Guattari [...] offered a theoretical framework to understand the idea of mobile networks though the association of the nomad existence and the spatiogeographic aspect of the war machine. they pointed out three characteristics of spatiogeographic nomadic movement. The first is related to points and paths of the nomadic network. Although a nomad is not ignorant of points, he or she focuses on paths, on the movement that happens between these points. In a nomadic network, the points are subordinated to the paths. Nomads also go from point to point, but as a mere consequence of their trajectories. "the life of the nomad is the internezzo" [...]. Nomadic spaces are, following Deleuze and Guattari, smooth spaces, which means that the paths that determine nomadic movement are also mobile and easily "effaced and displaced with the trajectory" [...]. A nomad does not occupy predefined routes and paths: He or she constructs his or her own while moving through space. Mobile technology users take the nomadic concept one step further, because not only their paths are mobile but also the nodes. With the fixed Internet, and fixed landlines, computers and telephones were primarily connected to places. Conversely, cell phones represent movable connection points, accompanying their users' movements in physical spaces.'

Adriana de Souza e Silva, 'From Cyber to Hybrid: Mobile Technologies as Interfaces of Hybrid Spaces', Space and Culture 9(3)