προγραφές

'Yes, I like this disorder. I work from this incoherence that I then subject to a line, to my own sign-posts. I’m someone fragmented, I’ve always worked on the fragment. It may look like a maze, completely anarhic, but it has internal coherence. I think I’m subject to no aesthetic, no law, no exterior constraints. Nothing paradoxical in my position: classical music gave me an immense amount of structures, of coherence. I play who I am, I’ve always been like that. All those musics, those practices... that knowledge has made me who I am. Sure, I had to unlearn for twenty years, I had to be in this form of chaos to manage to hear a sound, to reach this spontaneous gesture I believe in. This journey, this way, I have trodden with patience and passion. Paradoxical how passion creates impatience. It’s a long process, the Buddhists speak of the way. It’s about the nature of being, being in vibration and continuing to look ahead. Yes, the process is long, political and poetical, two powerful words I try to integrate, to live every day. It’s thanks to these experiences that you construct yourself with fragility and occasional arrogance, and that your identity and your personality are liberated.'

Joëlle Léandre, Solo: Conversations With Franck Medioni, translator: Jeffrey Grice, publisher: Kadima Collective

'By This River' [album: Before and After Science (1977)] - Brian Eno

'Καθώς μεγαλώνει, ο άνθρωπος παύει λοιπόν να παίζει· παραιτείται φαινομενικά από την ηδονή που αντλούσε από το παιχνίδι. Ωστόσο, όποιος γνωρίζει την ψυχική ζωή του ανθρώπου, ξέρει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δύσκολο από το να παραιτηθεί κανείς από μια ηδονή, από τη στιγμή που την έχει γνωρίσει. Στην ουσία, λοιπόν, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από τίποτα, απλώς ανταλλάσουμε το ένα με το άλλο. Και ό,τι μοιάζει να συνιστά παραίτηση δεν είναι στην πραγματικότητα παρά αναπληρωματικός ή υποκατάστατος σχηματισμός. Έτσι, ο άνθρωπος που ενηλικιώνεται και παύει να παίζει δεν εγκατελείπει τίποτα άλλο παρά τη σύνδεση με τα πραγματικά αντικείμενα· αντί να παίζει, φαντασιώνεται.'

'Η αυθεντική ars poetica συνίσταται στην τεχνική υπέρβασης της απέχθειας, η οποία σχετίζεται ασφαλώς με τους φραγμούς που υψώνονται ανάμεσα σε κάθε μεμονωμένο Εγώ και τους άλλους. Δύο ειδών μέσα μπορεί να φανταστεί κανείς: ο ποιητής απαλύνει τον χαρακτήρα της εγωιστικής ονειροπόλησης με τροποποιήσεις και συγκαλύψεις, και μας εξαγοράζει με ένα καθαρά μορφολογικό, δηλαδή αισθητικό, κέρδος ηδονής, που προσφέρει με την παρουσίαση των φαντασιώσεων του.'

Σίγκμουντ Φρόιντ, Ο Ποιητής και η Φαντασίωση, μτφρ. Γιώργος Σαγκριώτης, εκδ. Πλέθρον

'Διασκεδάζουμε, όταν ο θεός κρατάει «για αργότερα» ένα πούρο που του προσφέρει ο Αρχάγγελος· ευθυμούμε, όταν οι ρευματικοί πόνοι προειδοποιούν το Νώε για την πλημμύρα που πλησιάζει· ευθυμούμε, με το Θεό που περπατάει στους αγρούς και ρωτάει τα άνθη πώς είναι, κι αυτά εν χορώ, με παιδική φωνή, του απαντούν, «είμαστε καλά, Κύριέ μας». Μερικοί θα μου πουν ότι τούτα τα παραπάνω είναι αφελή. Απαντώ· ναι, όπως αφελές είναι το «Ο Κύριος περπατάει στον κήπο με τη δροσιά της ημέρας» (Γένεσις 3:8). Να τολμήσω να προσθέσω ότι προτιμώ την ιδέα ενός ανθρώπινου Θεού, ενός Θεού ικανού να μετανοεί, από την ιδέα που μας προτείνουν οι θεολόγοι ενός δια του λόγου εκφραζόμενου, ευτυχισμένου τέρατος που αποτελείται από τρία αδιαχώριστα Πρόσωπα, που κατέχουν δεκαεννιά ιδιότητες; Από εκείνη την ιδέα περί του Θεού, για τον οποιο ο Γουέλς είπε ότι δεν ενεργεί επειδή είναι πολύ ισχυρός και αιώνιος, ότι δεν μπορεί να σκέφτεται διότι είναι παντογνώστης, ότι δεν μπορεί να κινείται διότι είναι πανταχού παρών.'

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ο Μπόρχες για τον Κινηματογράφο, μτφρ. Μάκης Μωραΐτης, εκδ. Καθρέφτης