Όταν πεθάνω θέλω να με θυμούνται μόνη, εγκαταλειμμένη από όλους. Τις στιγμές πριν, όταν δε θα είμαι ούτε νεκρή αλλά ούτε και θα αναπνέω κανονικά, φαντάζομαι το σώμα μου γυμνό, σ’ ένα ξενοδοχείο, στη μέση του δωματίου να κρέμεται διπλωμένο από ιμάντες από το ταβάνι, με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα. Οι μηροί μου θα είναι ελαφρώς ανοιχτοί, τα γόνατα λυγισμένα προς τα πίσω, οι πατούσες ενωμένες, δεμένες και αυτές μεταξύ τους, κοντά στο ύψος των καρπών. Το δέρμα μου θέλω να είναι χλωμό, μόνο γύρω από τη σχισμή μου το τρίχωμα θα παραμένει μαύρο. Στο πάτωμα θέλω να είναι ριγμένα άγρια λουλούδια, όχι όπως αυτά που μπορεί να αγοράσει κανείς σε ένα ανθοπωλείο, αλλά πιο πολύ σαν αυτά που θα μπορούσε να βρει στην εξοχή. Λουλούδια με έντονα χρώματα και μυρωδιά δυναττή, ικανή να προκαλέσει λιποθυμία. Στον τοίχο πίσω μου θα βρίσκεται ένα όρθιο ομοίωμα του σώματος του αγαπημένου μου. Με τα χέρια αφημένα στο πλάι των μηρών, θα είναι κι εκείνος γυμνός, το μόριό του σε απερχόμενη στύση, μαλακό, με μια ελαφριά κλίση.
Όταν πεθάνω θέλω κανείς να μη μπορεί να θυμηθεί πώς έζησα, ούτε και εκείνος ο ίδιος. Το ψεύτικο σώμα του να με συντροφεύει. Άδειο πια από φόβο, στραμμένο προς το μέρος μου να παρατηρεί το δικό μου σώμα. Εκείνο το σώμα στο οποίο άλλοτε κατοικούσε, χύνοντας μέσα του υγρά και συναισθήματα όπως η θλίψη και η μοναξιά. Στο δωμάτιο θέλω να υπάρχει μόνο ένα έντονο φως. Θα πέφτει πάνω μου και θα τονίζει τα σημεία από τα οποία οι ιμάντες με συγκρατούν σε ακινησία, ενώ τα μαλλιά μου, ριγμένα μπροστά, θα σκιάζουν το πρόσωπό μου. Δεν θέλω να υπάρουν παράθυρα, ούτε και φυσικό φως.
Όταν πεθάνω θέλω κανείς να μη με θυμάται όμορφη ή άσχημη, να ξεχαστούν ολοκληρωτικά τα χέρια μου. Τα στήθη μου να θυμίζουν μόνο βουνά, τα κοιλώματα των πλευρών και η κοιλιά μου να θυμίζουν απλωμένα πελάγη, από τον κορμό να απουσιάζει κάθε ίχνος θηλυκότητας. Κάτω από μένα θα βρίσκεται ένας μαρμάρινος βωμός. Υπολείμματα κεριών θα σιγοκαίνε. Κανείς δεν θέλω να καταλάβει ότι πρόκειται για τα κεριά που λιώσαμε ο αγαπημένος μου και γω, ο ένας πάνω στο σώμα του άλλου. Το δέρμα μου θέλω να είναι γδαρμένο, χαραγμένο και σημαδεμένο από όλες εκείνες τις ουλές. Οι γωνίες μου αιχμηρές, όμως η σάρκα ακόμα απαλή.
Ευανθία Χαριτοπούλου (Evan Chari), Όμως η σάρκα ακόμα απαλή, εκδ. Ενύπνιο