Μὲ λόγια δικὰ της μιλάει μονάχα ἡ πληγή.
*
Τὸ παιδὶ δείχνει τὸ παιχνίδι του, ὁ ἅντρας τὸ κρύβει.
*
Τὰ παιδιὰ ποὺ δὲν τὰ κρατάει κανεὶς ἀπὸ τὸ χέρι εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ ξέρουν πὼς εἶναι παιδιά.
*
Ἡ καταδίκη μιᾶς πλάνης: ἅλλη πλάνη.
*
Ὄποιος φτιάχνει ἕναν παράδεισο ἀπὸ τὸ ψωμὶ του, ἀπὸ τὴν πείνα του φτιάχνει μιὰ κόλαση.
*
Ἡ νύχτα εἶναι ἕνας κόσμος ποὺ ἡ ἴδια ἡ νύχτα τὸν φωτίζει.
Αντόνιο Πόρτσια, Αντόνιο Πόρτσια: Επιλογή από τις Voces, μτφρ. Ε. Χ. Γονατάς, εκδ. Στιγμή
* * *
'Αἰσθανόμαστε πάντα πὼς εῖχαμε νὰ κάνουμε μ’ ἕναν ἐκλεκτὸ τῆς μοναξιᾶς. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίστροφο ἦταν ἐπίσης σωστό: αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶχε ἐπιλέξει τὴ μοναξιά· τὴ μοναξιὰ τῆς ζωῆς του καὶ τὴ μοναξιὰ τοῦ ἔργου του: «Ὑπήρξα γιὰ τὸν ἑαυτό μου μαθητὴς καὶ δάσκαλος. Καλὸς μαθητὴς, ἀλλὰ κακὸς δάσκαλος». Τοῦ ἄρεσε ἡ μοναξιά του καὶ ἀναλάμβανε τὸ βάρος της: «Ἕνας ἄνθρωπος μονάχος εἶναι πολὺ γιὰ ἕναν ἄνθρωπο μονάχο». Γνώριζε τοὺς κινδύνους τῆς μοναξιᾶς: «Ὅποιος μένει πολὺ μὲ τὸν ἑαυτό του, ἐξαχρειώνεται». Δὲν ἀντιστάθμιζε τὸ βάρος της μὲ τὴ λογοτεχνία ἤ μὲ τὴν εὔκολη συντροφιὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἀλλὰ μὲ τὸ βάθος τῆς ζωῆς του. Ἡ μοναξιά του τὸν βοηθοῦσε νὰ δέχεται ὁλοκληρωτικὰ τοὺς ἄλλους, σὰν νὰ τοὺς γνώριζε ἤδη κατὰ βάθος.
Κοντά του μάθαμε πῶς ἡ μοναξιὰ μπορεῖ νὰ γίνει τὸ ἀντίθετο τῆς ἀπομόνωσης.'
Ρομπέρτο Χουαρός, από το 'Επίμετρο' της έκδοσης