Ο Μ Α Υ Ρ Ο Σ Ε Φ Ε Ν Τ Η Σ
Ἀλλὰ στὶς 7 Αὐγούστου τοῦ ἐπιτροχάζοντος χρόνου εἶχε συμβεῖ νὰ ψιθυρίσει ὁ μαῦρος Ἐφέντης. Ἡ παρέα εἶχε μείνει ἐμβρόνητη, διότι ὁ μαῦρος Ἐφέντης δὲν ἀρκέστηκε στοὺς ψυθιρισμούς. Τὴν ὥρα ποὺ τὸν εἴχαμε στὴν πέδη καὶ ἐκεῖνος ἐκτελοῦσε τὶς ἀρμονικὲς περιελάσεις τῆς καθημερινῆς του ἄσκησης,
σκαιοβατώντας βίαια, ἄρχισε νὰ σπάζει μὲ αἰφνίδιες καὶ πολλαπλὲς κινήσεις τὰ χρυσοπόρφυρα φάλαρα ἐκείνου ποὺ εἶχε ἀνακαλύψει τὸν χαλινὸ καὶ ἔστησε τὴν πόλη, ἀνατρέποντας ταυτοχρόνως (ἤ ἔτσι μᾶς φάνηκε τὴ στιγμὴ ἐκείνη καὶ τὶς συχνὲς ἑπόμενες),
ὅλη τὴ συμβολικὴ τοῦ γαλάζιου καὶ τοῦ λευκοῦ Βήτα ποὺ θεωρούσαμε ὡς κρατοῦσε συνέχεια, μέχρι τοῦ σημείου μάλιστα νὰ διερωτόμαστε ἄν ἄξιζε πλέον τὸν κόπο νὰ συνεχίσουμε τὸ θρέψιμό του.
Ἦταν ἀπὸ θυμὸ ἤ ἀπὸ φαυλότητα; Ἦταν ἡ δεύτερη ἀρχῆ τῆς σύζευξης τῶν ἀδυνάτων. Ὁ θυμὸς τοῦ ἵππου εἶναι ὅ,τι καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἠ φαυλότητα ὅμως δὲν εἶναι ἐλεύθερη ἐπιλογή του. Ποιος εἶναι αὐτὸς ποὺ μοιάζει μὲ ὅλους μας χωρὶς νὰ μοιάζει μὲ κανένα ;
Ἦταν γέροντας στὰ χρόνια καὶ παιδίον στὸ πρόσωπο. Ἐκεῖνος ποὺ ψιθυρίζει μὲ τὴ φωνὴ τοῦ δροσάτου ἀέρα τὸ ρῆμα τοῦ μηδενός. Αὐτὸν ζητοῦσε ἡ ὁμιλία μας καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ φθόγγος τῆς ὁμιλίας μας. Ἐμεῖς μιλούσαμε ἀλλὰ ποιός ἦταν ἕτοιμος νὰ θυσιάσει τ᾽ ἄλογο στὰ νερά ;
Μᾶς κυρίευσε ἡ ἀνάμνηση τοῦ Ἐκθέτη, τοῦ μεγάλου θηρευτῆ, τοῦ ὑπνοποιοῦ, τοῦ ὑπογραμμοῦ τῆς συμπεριφορᾶς μας, τὸν ὁποῖον πασκίζαμε νὰ μιμηθοῦμε ἐπειδὴ τὸν μισούσαμε, ἐπειδὴ δὲν μπορούσαμε νὰ εἶμαστε χωρὶς τὰ τεμάχια τοῦ σώματός του,
καὶ ἡ Καταβαρία γέμισε χῶμα τὶς χοῦφτες της, τὶς ἔτριψε καὶ ἀπὸ τὴν ψίχα ἔγινε κονιορτός· ἀπὸ τὸν κονιορτὸ κόρα· καὶ ἀπὸ τὰ σουσάμια ποὺ στόλιζαν τὸ φόρεμά της ἐπανέκαμψε ὁ Ἐκθέτης.
Τότε μόνο ἔπαψε νὰ ψιθυρίζει ὁ Ἐφέντης, κληροδοτώντας μας τὸ πολυσύλλαβο φθέγμα : Σερβαλβανιτοβλαχοβούλγαρος.
Αντώνης Ζέρβας, Το Ιπποτικό Μυθιστόρημα του Αριστείδη Κουτζοθεόδωρου, εκδ. Περισπωμένη