Όταν δεν μπορούμε πια να καυλώσουμε, τα πάντα χάνουν
[σιγά σιγά τη σημασία τους·
Γίνονται σιγά σιγά προεραιτικά.
Απομένει ένα εξωραϊσμένο κενό, μολυσμένο από πόνους
[και πληγές.
Που θλίβουν το σώμα. Ο κόσμος γίνεται άξαφνα
[πιο πραγματικός.
[...]
* * *
Μα φυσικά, τα νέα κορίτσια,
Η διόγκωση και η υπόσχεση,
Η καμπυλότητα των γλουτών τους,
Η ηρεμία στα μεγάλα μάτια που λάμπουν
Κι η ανίκανη ψωλή μας,
Που ζορίζεται να αναπλαστεί
(Επιθυμία λεπτοδουλεμένης μοίρας)
[...]
Μισέλ Ουελμπέκ, από την ποιητική συλλογή Μορφολογία της Τελευταίας Όχθης, μτφρ. Σπύρος Γιανναράς, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας