234. - ΣΤΡΑΤΩΝΟΣ
Εἰ κάλλει καυχᾷ, γίνωσχ’ ὅτι καί ῥόδον ἀνθεῖ·
ἀλλά μαρανθὲν ἄφνω σὺν κοπρίοις ἐρίφη.
ἄνθρος γὰρ καί κάλλος ἴσον χρόνον ἐστὶ λαχόντα·
ταῦτα δ’ ὁμῆ φθονέων ἐξεμάρανε χρόνος.
*
Ἐάν καυχιέσαι γιά τήν ομορφιά σου,
ἔχε ὑπόψη σου πώς καί τό ρόδο ἀνθίζει,
μά ὅταν ξάφνου μαραθεῖ,
μέ τίς κοπριές πετιέται στά σκουπίδια.
Ἄνθος γάρ καί κάλλος ἴσον χρόνον
κατά τύχη ἔχουν.
Αὐτά φθονώντας τα ἀπό κοινοῦ ὁ χρόνος
ἀμάραντα ποτέ δέν τά ἀφήνει.
* * *
235. - ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ
Εἰ μὲν γηράσκει τὸ καλόν, μετάδος, πρὶν ἀπέλθῃ·
εἰ δὲ μένει, τί φοβῇ τοῦθ’ ὅ μενεῖ διδόναι;
*
Ἔάν γερνάει ἡ ὀμορφιά, δώστηνα πρίν νά φύγει.
Κι ἄν πάλι εἶναι ἀθάνατη,
αὐτό πού δέν θά σοῦ χαθεῖ, τί φόβο ἔχεις νά δώσεις;
από την Παλατινή Ανθολογία: Στράτωνος Μούσα Παιδική, μτφρ. Γιώργος Ιωάννου, εκδ. Κέδρος