'Η μια διήγηση πιο επώδυνη από την άλλη. Λέω τη μία, προκειμένου να αναβάλω την εκάστοτε επόμενη. Και υπάρχει πάντα μια τέτοια. Τόσο συνεπές είναι αυτό το μοτίβο, που με κάνει να αναρωτιέμαι, αν θα προλάβω πριν την εκτέλεσή μου, αν θα προλάβω, κύριοι, να μιλήσω γι’ αυτό που θα έπρεπε να μιλώ από την αρχή. Και δεν εννοώ -μη φανταστείτε κάτι τέτοιο, κύριοι- πως φοβάμαι ότι η αγχόνη θα με προλάβει και δεν θα μπορέσω να καταθέσω το τάχα μόνο, το δήθεν ένα πλέον σημαντικό στοιχείο της θλιβερής ζωής μου· το στοιχείο που θα κατέθετα κύριοι, εάν, ας πούμε, η εκτέλεσίς μου ανεβάλλετο για μία ώρα, ή για μία ημέρα, ή για μία εβδομάδα, ή για έναν αιώνα... Εννοώ, κύριοι, ότι αυτός ο εγκολπισμός των διηγήσεων, της μιας μέσα στην άλλη, και στην άλλη, και στην άλλη, προκειμένου να μην αναχθεί κανείς ποτέ στην πλέον σημαντική, στην μία διήγηση, είναι ίσως το μοτίβο που λανθάνει πίσω από κάθε ιστορία. Πως κάθε ιστορία δεν είναι παρά μια ιστορία που λέγεται, προκειμένου να μη λεχθεί κάποια άλλη, πιο αληθινή εκείνη, και πιο επώδυνη. Τόσο με προβληματίζει αυτό, κύριοι, που αναρωτιέμαι μήπως τελικά κάθε δημιουργία, δεν υπακούει σ’ αυτό ακριβώς το μοτίβο. Κάνω κάτι, προκειμένου να μην κάνω κάτι άλλο, πιο σημαντικό, πιο αληθινό και πιο επώδυνο. Και λέω, προχωρώντας τη σκέψη μου ένα βήμα παραπάνω, μήπως, άραγε, και ο Θεός ο ίδιος, κύριοι, μήπως και ο Θεός ο ίδιος, μήπως και η ίδια η δική Του δημιουργία, κύριοι, η διαρκής και ατελεύτητη δημιουργία Του, μήπως δεν είναι..., μήπως δεν είναι και αυτή παρά μία υπεκφυγή, μια διαρκής και και ατελεύτητη υπεκφυγή· κάτι (υποδεέστερο) που γίνεται προκειμένου να μη γίνει (ή καλύτερα προκειμένου να αναβληθεί) κάτι υπέρτερο, πιο δύσκολο, και πιο επίπονο στη γέννησή του. Κάτι πιο αληθινό, αλλά πιο απάνθρωπο και πιο σκληρό, κάτι που φανερώνει την ίδια την πραγματική Του φύση, για την οποία (μήπως λέω, κύριοι, μήπως) κι αυτός ο ίδιος να ντρέπεται λιγάκι.'
Δούκας Καπάνταης, Η Αυτοκράτειρα: Το Χρονικό της Νέας Γης, εκδ. Νεφέλη