'Η μνήμη έχει μια παράδοξη σημασία για μένα, μια σημασία που έλπιζα πως θα βρεθούν κάποιοι να τη μοιραστούν μαζί μου. Πάντα με άφηνε έκπληκτο το πώς οι άνθρωποι κρύβονται από τις προγονικές αναμνήσεις τους, απομονώνοντας τους εαυτούς τους πίσω από τα χείλη του μύθου. Ω, δε θα περίμενα από αυτούς να αναζητήσουν ποτέ την τρομερή αμεσότητα κάθε ζωντανής μνήμης που είμαι εγώ υποχρεωμένος να βιώνω. Καταλαβαίνω πως ίσως να μη θέλουν να βυθιστούν σε μια θάλασσα ασήμαντων προγονικών αναμνήσεων. Επιπλέον, έχετε κάθε λόγο να φοβάστε ότι μπορεί οι ζωντανές στιγμές σας να καταληφθούν από άλλους. Παρ’ όλα αυτά, η ουσία βρίσκεται εκεί, ανάμεσα σ’ αυτές τις μνήμες. Κουβαλάμε την κληρονομιά του παρελθόντος μας προς το μέλλον σαν ένα ζωντανό κύμα, όλες τις ελπίδες, τις χαρές και τις λύπες, τις αγωνίες και τους θριάμβους του παρελθόντος. Τίποτα ανάμεσα σ’ όλες αυτές τις μνήμες δεν είναι κενό νοήματος, τίποτε δε στερείται επιρροής - όχι, εφόσον εξακολουθεί να υπάρχει ανθρώπινο είδος. Έχουμε τούτη τη λαμπρή Αιωνιότητα ολόγυρά μας, το Χρυσό Μονοπάτι του πάντοτε, στο οποίο μπορούμε διαρκώς να καταθέτουμε την ασήμαντη αλλά εμπνευσμένη μας αφοσίωση.'
'Σε ολόκληρο το σύμπαν μου, ποτέ δε συνάντησα ένα νόμο της φύσης σταθερό και αναλλοίωτο. Το μόνο που έχει να παρουσιάσει το σύμπαν είναι μεταβαλλόμενες σχέσεις, που κάποτε εκλαμβάνονται ως νόμοι από βραχύβιες συνειδήσεις. Αυτές οι σαρκικές συναθροίσεις αισθήσεων τις οποίες αποκαλούμε άτομα δεν είναι παρά εφήμερα φαινόμενα, που λιώνουν στη φλόγα της αιωνιότητας και γνωρίζουν για μια φευγαλέα στιγμή κάποιες πρόσκαιρες συγκυρίες που τους περιορίζουν τις δραστηριότητες και μεταβάλλονται μαζί τους. Αν πρέπει να δώσουμε όνομα στο απόλυτο, τότε καλό θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε το σωστό όρο: Εφήμερο.'
Φρανκ Χέρμπερτ, Dune: Ο Θεϊκός Αυτοκράτορας του Ντιουν, μτφρ. Νικήτας Τουρβάς, εκδ. Anubis