'[...] οι πρσωπικές αντωνυμίες, που δεν είναι πρώτου προσώπου (εσύ, αυτή κ.λ.π.), αναφέρονται κατ’ αρχήν στο σώμα· γιατί πιθανόν τα σώματα είναι πιο σταθερά από τους εαυτούς, κι οι άλλοι δεν μπορούν να σε αναγνωρίσουν χωρίς ένα σώμα. Παρ’ όλα αυτά δεν είσαι αναγκαστικά το σώμα σου: κατουράς, κόβεις τα νύχια και τα μαλλιά, αφαιρείς όγκους, ανανεώνεις το δέρμα σου, κάνεις πλαστικές, αλλάζεις νεφρό ή φύλο, και μία απ’ αυτές τις μέρες η αστυνομία θ’ αποκτήσει το μεγάλο πονοκέφαλο: τη μεταμόσχευση σώματος = χωρίς εαυτό. Εκτός αυτού, εσύ μπορείς πάντοτε και να τα τινάξεις. Οπότε γλιτώνεις κι απ’ τη σκοτούρα: την πλύση εγκεφάλου, αφού ακόμα κι εσύ τείνεις να ταυτίζεσαι με τη νόμιμη ανατομία σου. Όπου, βέβαια, η αυτοκτονία είναι παράνομη ή όπου μπορείς να χάσεις κάποιο μέλος σου για κλεψιά ή κάτι άλλο που έκανες, η ανατομία σου δεν είναι νόμιμα δική σου, αλλά του κράτους.
Δεν είσαι απαραίτητα το σώμα, το φύλο, η σεξουαλικότητα (συγνώμη Φρόυντ), το επάγγελμα, η εθνικότητα ή η φυλή «σου» κι όλα τ’ άλλα. Η Άντζελα Νταίηβς αποφάσισε να αυτοαποκαλείται μαύρη· στην πραγματικότητα είναι πιο λευκή από πολλούς «ευκούς». Αυτό σημαίνει ελευθερία.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η τουριστική θεώρηση της ζωής. Διάγραμμα μιας δυνατότητας κι όχι κατηγορική προσταγή. Το θέλεις, το παίρνεις. Ή τ’ αφήνεις, κι αφήνεις κι όλους τους άλλους στην ησυχία τους. Παίξε το δικό σου παιχνίδι. Ταξίδεψε χωρίς αποσκευές, ζήσε χωρίς αποσκευές, γιατί αργά ή γρήγορα όλα πετάνε (εκτός απ’ αυτή την τελευταία φράση). Φτιάχνε σχέσεις μονάχα για το Σαββατοκύριακο. Σταμάτα να συσσωρεύεις, αντί γι’ αυτό αυτοσχεδίαζε, έτσι ώστε να μπορείς να φύγεις στα γρήγορα. Να ’σαι επισκέπτης στη ζωή, όχι σαν ρακοσυλλέκτης, σαν «εφαλαιοκράτης», εκτός, ίσως κι αν είσαι σαν τον Στωικό αυτοδημιούργητο εκατομμυριούχο Σενέκα, που κατείχε αλλά δεν κατεχόταν απ’ τα πράγματα. Η κεντρική ιδέα είναι πως αυτό που μετράει στο τέλος δεν είναι πόσα έχεις, αλλά πόσο έχεις δοθεί, σε ανθρώπους και πράγματα. Πώς νιώθεις όταν φεύγουν. Να ’σαι ατάραχος. Αγάπα τα και άφησέ τα.'
Τζαίησον Ξενάκης, Χίππηδες και Κυνικοί, εκδ. Απόπειρα