'Εγώ εκείνη τη θλιμμένη εποχή, ονειροπολώντας είδα τις ευλογίες του Θεού ν’ απλώνονται γύρω μου σαν θάλασσα. Έτσι, καθώς οι μέρες φτερούγισαν κι έφυγαν και πέρασαν χρόνια, ήπια τόσο πολύ από την πλημμυρισμένη ψυχή της Φύσης, που οι σκέψεις μου ποτίστηκαν από το συναίσθημα. Μόνο τότε αισθάνθηκα μέσα μου πληρότητα, όταν, με ανείπωτη μακαριότητα, ένιωσα την αίσθηση της Ύπαρξης να απλώνεται πάνω απ’ όλα αυτά που κινούνται και πάνω απ’ όλα εκείνα που φαίνονται ακίνητα, να απλώνεται και πάνω απ’ όλα εκείνα που είναι χαμένα, πέρα από εκεί που φτάνει η σκέψη και η ανθρώπινη γνώση, όλα εκείνα που είναι αόρατα για το ανθρώπινο μάτι, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ζουν μες στην καρδιά...'
Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, Prellude