Υπόλοιπα
Μέσα μου αντηχεί του ωκεανού το μουγκρητό.
Το κρασί του ακρωτηρίου της ελπίδας.
Ήρωες από βαρεμάρα.
Εσύ ξαπλωμένη πλάι μου σαν βιολοντσέλο
Σαν γυναίκα ή
Βράχος στη θάλασσα.
Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα.
*
Η ποίησή μου
1.
Η ποίησή μου
Καίγεται σ’ όλες τις φωτιές του κόσμου
Εισιτήριο
Η καρδιά μου
Με τις φλόγες απ’ όλες τις καρδιές του κόσμου
Οι ρυθμοί των μέσων
Παραλλήλων
Γράφω μέσα απ’ το στομάχι μου
Κάθε τι ανοιχτό
Μισόκλειστο
Με τις γραμμές που έχουν πάνω οι παλάμες μου
Η οσφυαλγία του χρόνου
Όλα αυτά συμβαίνουν
Για να μην ξαναμιλήσω
Κάπως παράταιρο
Να μιλάς
Κάπως.
Άσε με.
2.
1η Ιουλίου του 2009 2:21
Βγάζω τη νύχτα με vin de liquer
Και κάνω μια νέα αρχή να πάψει
Όπως αλλάζει κανείς το χαρτί της τουαλέτας που τελείωσε
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται
Και έχει δεύτερο πρόσωπο μονάχα
Στο πρώτο την άναψα ένα πρωί
Που ήθελε να μου κάνει κουμάντο με το ζόρι
Μα πήνε μήνες από τότε
Κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση
Και μπήκε ο Ιούλης
Μετράω τα λεφτά μου: δεν βγάζω ούτε τον μήνα
Μα είναι ακριβώς όσα χρειάζομαι
Για το αδικαίωτο ταξίδι της ζωή μου
Ολα όσα λέω
Παίρνουν μακριά τις λέξεις
Και τις βιάζουν.
Γιάννης Λειβαδάς, ΑΤΗ: Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009, εκδ. Κέδρος